Borstkanker bij mannen: Luc Coeck vertelt

‘Een week later volgde de diagnose: borstkanker. Verder onderzoek wees uit dat ik al vier tumoren had: twee in de linkerborst en twee in de lymfeklieren onder mijn linkeroksel.'

Het artsenteam besliste om eerst met chemotherapie te starten en daarna te opereren. Dan zouden nog bestralingen, doelgerichte therapie met Herceptin en hormoontherapie met Nolvadex volgen. De oncoloog sprak ongezouten en noemde alles bij naam. Dat kon ik appreciëren. Hij gaf me ook heel veel informatie over alle mogelijke nevenwerkingen, maar dat kon ik op dat moment allemaal niet vatten. Ik vroeg hem of ik binnen twee tot drie maanden weer de oude zou zijn. “Wat vraag je me nu”, was zijn laconieke reactie. De behandelingen zouden minstens een jaar duren en daarna volgde nog de herstelperiode. Dat kon ik mij gewoon niet voorstellen.’

‘Een dag voor de operatie had ik het niet meer, ik was bang voor de verminking. Ik ben in paniek naar het ziekenhuis gereden en wou de oncoloog spreken. Dat lukte niet, gelukkig kon ik bij de borstverpleegkundige terecht. Zij heeft naar mij geluisterd en heeft me verzekerd dat ze na de operatie - als ik wakker werd - aan mijn bed zou staan.'

'Toen het drukverband er voor de eerste keer werd afgehaald, heeft de borstverpleegkundige aan mij en mijn vrouw uitgelegd hoe we die wonde, dat grote litteken, konden verzorgen. Ze vroeg me of ik dacht dat ik het aan kon en is dan een spiegel gaan halen. Het ziet er niet mooi uit. Ik heb in het ziekenhuis wel eens gevraagd of ik als man ook een borstreconstructie kon krijgen. Maar daar heb ik nooit een duidelijk antwoord op gehad. Men ging ervan uit dat dat op mijn leeftijd en zeker voor een man niet zo belangrijk was. Nu, het vraagt moed om op vakantie aan het zwembad mijn T-shirt uit te trekken. Je wordt enorm aangestaard. Mijn vrouw kan daar erg boos om worden. Ik trek het mij niet langer aan.’

Uitdagingen

‘Toch stel ik mezelf uitdagingen. Ik wilde graag opnieuw fietsen maar op een mannenfiets geraakte ik maar 500 meter ver. Geen fut en pijn aan mijn armen. Mijn vrouw stelde voor om een vrouwenfiets te nemen, maar dat vond ik belachelijk. De huisarts raadde me een elektrische fiets aan. Daar vond ik me te jong voor. Samen hebben ze dan een afspraak bij de fietsenwinkel voor mij geregeld en nu heb ik dus een elektrische vrouwenfiets (lacht). Ik heb dus goede coaches die mijn koppigheid weten te counteren.'

'Die fiets, dat is een godsgeschenk gebleken. De wereld ging opnieuw open. We zijn ondertussen samen ook op cruise geweest - een reis die we tijdens de lange chemokuren hebben gepland - en we gaan opnieuw ballroomdansen. Al dat soort inspanningen moet ik daarna wel bekopen, maar dat heb ik ervoor over. Een extra pijnstiller helpt me er doorheen.’

‘Mijn familie is natuurlijk mijn grootste geschenk: met Chris word ik samen oud. Kanker is een lakmoestest voor je relatie: in goeie en in kwade dagen, nu weet ik pas echt wat dat betekent. Ondertussen heb ik ook twee kleinzonen. Thys, de oudste, is een week na mijn operatie op dezelfde afdeling geboren als waar ik behandeld ben. Daar krijg ik nog steeds een krop van in de keel. Als ik die jongens zie, ben ik enorm dankbaar.’