Bert Vander Stichele kreeg op zijn 25ste kanker

Het begon met rugpijn. Klachten die kwamen en weer verdwenen. Toen hij een half jaar later twee keer kort na elkaar een longontsteking kreeg, werd Bert ongerust. ‘Ik was 25 en zou in topvorm moeten zijn. Na een kijkonderzoek werd ik geopereerd. Ik bleek een muco-epoidermoïd carcinoom te hebben (een zeldzame vorm van speekselklierkanker die ook kan voorkomen in de luchtwegen en longen, red.). De onderkwab van mijn rechterlong moest zo snel mogelijk worden weggenomen.’

‘Die eerste dagen na dat nieuws zat ik precies vast in een nachtmerrie. Frustratie en boosheid overheersten: ik was maar 25, rookte niet en ik sportte intensief: speelde voetbal op hoog niveau, squashte, jogde. En toch was ik degene die kanker kreeg?’

‘In mijn ziekenhuis hadden de dokters geen ervaring met mijn zeldzame vorm van kanker. Ze schakelden dus specialisten uit andere ziekenhuizen in. Die benadrukten hoe uitzonderlijk mijn situatie was. Ik zocht ook verhalen van lotgenoten, maar vond ze niet. Ik voelde mij dus echt alleen.’

‘Toen ik wakker werd na de operatie, was ik in paniek. Want ze hadden niet alleen de onder- maar ook de middenkwab van mijn rechterlong moeten wegnemen. Ik vreesde dat ik niet meer zou kunnen sporten.’

‘Ik werkte stap voor stap aan mijn conditie. Het doel: mijn linkerlong zoveel mogelijk het capaciteitsverlies laten compenseren. In het begin boekte ik snel vooruitgang en dat gaf hoop. Mijn kinesist maakte die evolutie zichtbaar met cijfers en herinnerde me aan wat ik enkele weken eerder nog niet kon. Dat werkte motiverend. Tot de curve plots afvlakte. Toen werd duidelijk: dit was het plafond. Beter zou het niet meer worden.’

‘Mijn sprankeltje hoop was weg. Weer vroeg ik mij af: waarom ik? Mijn arts zei me telkens dat ik een slecht lotje had getrokken. Niemand kon daar iets aan veranderen. Wat ik wél in handen had, was hoe ik ermee omging. Ik kon blijven stilstaan bij wat ik verloren had of ik kon aan de slag gaan met wat ik nog wel kon.’

‘Ik ging naar een psycholoog, en ben ook mijn arts dankbaar dat hij mij bleef aanmoedigen. Uiteindelijk zette dat in mijn hoofd toch iets in beweging. Ik moest mijn ambities niet opgeven, wel herzien: joggen zou nog kunnen, maar geen marathons meer. Voetbal op hoog niveau was uitgesloten, maar een partijtje minivoetbal onder vrienden kon wel. Ik dwong mezelf om te focussen op de mogelijkheden. Met vallen en opstaan begon ik aan een trage, mentale klim.’

‘Een jaar na de diagnose had ik het gevoel dat ik mijn kanker en de gevolgen ervan een plaats had gegeven. Voorzichtig liet ik weer vrienden toe in mijn leven en keerde ik terug naar het werk. Vroeg opstaan en lange dagen draaien lukten niet meer, dus legde ik me toe op de administratie. Twee jaar geleden beslisten mijn ouders om het familiebedrijf over te laten. Voor mij werd dat een kantelmoment. Ik wilde blijven werken met auto’s, een oude passie, en opende een carwash en een showroom voor tweedehandswagens. Een nieuw project met minder fysieke arbeid – daar haal ik veel voldoening uit.’

‘Mijn kankerjaar is een zwarte periode in mijn leven. Toen ik mij mentaal weer sterk genoeg voelde, wou ik ook alle zichtbare sporen uitwissen. Elke keer als ik in de badkamer voor de spiegel stond, werd ik geconfronteerd met de littekens van de operatie. Dus liet ik ze weglaseren. Mijn uitgedunde haar kwam niet meer terug, dus ik koos voor een haartransplantatie. Het waren bewuste keuzes, bedoeld om het hoofdstuk definitief af te sluiten.’

‘Ook in gesprekken wil ik niet voortdurend herinnerd worden aan mijn kanker. Ik deel mijn verhaal alleen nog met mensen die er echt iets aan hebben. Ik focus op wat ik nog kan. Alles verandert, maar leer omgaan met die veranderingen: dat is mijn boodschap.’

‘Sommige gevolgen van kanker zijn onuitwisbaar. Ik heb nu een realistischere kijk op het leven. Vroeger voelde ik me sterk en succesvol. Maar kanker blies mij omver en maakte mij kwetsbaar. Dat is nog altijd zo. Ik ben sneller vermoeid en moet alles doseren. Mijn voldoening zit vandaag meer in kleine dingen. Wat vroeger achteloos voorbijging, krijgt nu betekenis. En zo hebben sommige blijvende gevolgen van kanker ook hun voordelen.’