Peter Dewulf moest een teenkootje laten amputeren

Al jarenlang liep Peter Dewulf rond met een verkleuring aan zijn rechter grote teen: ‘Maar ik voelde geen tintelingen, ik had geen pijn. Behalve de verkleuring gaf niks te denken dat er een probleem kon zijn. Melanoom komt dikwijls voor op de huid als gevolg van overmatige blootstelling aan de zon. Maar onder een teennagel, een plek die amper zonlicht ziet, is een melanoom inderdaad uiterst zeldzaam.’ 

Peter Dewulf: ‘Het probleem kwam aan de oppervlakte tijdens een controle van enkele geboortevlekken op mijn arm en rug. Een studente die bij de controle aanwezig was, zei dat die verkleuring haar toch wat zorgen baarde. De dokter werd erbij gehaald en er werden foto’s genomen. Men was het eens dat er meer dan waarschijnlijk niets was om bezorgd te zijn maar de artsen wilden alle risico’s uitsluiten. De nagel werd weggehaald en er werd een biopsie van het weefsel onder de nagel uitgevoerd. Twee weken later kwam het verdict dat het om een melanoom ging.’

‘Niet de eerste die de vlek zag maar wel de eerste om de alarmbellen te laten afgaan. Mijn vrouw had de vlek eerder gezien en ook enkele andere mensen. Maar niemand maakte zich grote zorgen. Een verkleuring van een nagel is niet zo uitzonderlijk; je botst met je teennagel al eens ergens tegen, je slaat per ongeluk op je vingernagel. Die verkleuring zat daar al enkele jaren.’

‘Het is inderdaad mogelijk dat ik geluk heb gehad. Het melanoom werd in een vroeg stadium ontdekt: het zat nog oppervlakkig onder de teennagel. Daardoor had het waarschijnlijk nog weinig kans gehad om dieper door te groeien en uit te zaaien.’

‘Bovendien kan ik met dat stompje fietsen, wandelen, zelfs badmintonnen. Die halve teen bepaalt mijn leven niet: uit die gedachte put ik troost. De gevolgen zijn, zeker op korte termijn, beperkt. Het is een beetje wennen als je naar je blote voeten kijkt en je ziet dat je een flink stuk teen mist. Maar goed, het overgrote deel van de tijd zit die teen onzichtbaar in kous en schoen.’

‘Tot nu toe zijn de resultaten van de driemaandelijkse controles bij de dermatoloog prima. Ik ben me ervan bewust dat er een aantal directe gevolgen zijn in mijn leven. Zo was ik vroeger bloedgever, maar aangezien ik kanker heb gehad, mag dat nu niet meer. Werken hoeft niet meer. Ik ben gepensioneerd.’

‘Wees aandachtig en behoedzaam voor signalen van je lichaam (zie kader) en laat je preventief onderzoeken. En als het je overkomt, sluit je dan niet op, treed ermee naar buiten. Hou het niet voor jezelf en maak het bespreekbaar voor je eigen goed en voor de mensen rond jou. Ik heb zelf altijd open kaart gespeeld naar vrienden en kennissen. Ik schreef ze een brief met het verhaal van mijn grote teen. Daar kreeg ik veel fijne reacties op. Ik ben een sociaal persoon en ik zou het niet kunnen uitstaan als mensen via-via op de hoogte raken van mijn situatie. Ik wilde hen dat zélf vertellen.’

‘Neen, zo ver ga ik niet. Maar ik zal wel wijzen op je individuele verantwoordelijkheid. Zelf zal ik in de zon altijd een pet opzetten en een shirt met lange mouwen dragen.’