Karla Geltmeyer deed na haar borstkanker mee met 'De Mol'

Karla en haar gezin zijn al jaren trouwe kijkers van ‘De Mol’. ‘Ieder seizoen opnieuw is het ons zondagavondritueel: met z’n zessen voor televisie, meeleven met de opdrachten en speuren naar de saboteur. Ik had me ooit al eens kandidaat gesteld, en waagde opnieuw mijn kans.’

‘Voor mijn inschrijving moest ik een uitgebreid dossier invullen, met onder meer vragen over mijn gezondheid en medicatiegebruik. Een ziekte als borstkanker kon ik onmogelijk verzwijgen, al was ik dat sowieso niet van plan. Bovendien maakt de kankermedicatie me extreem moe. Ook daarover was ik van bij het begin open.’ 

‘Het is ondertussen drie jaar geleden dat er bij mij borstkanker werd vastgesteld. Toen ik 50 werd, kreeg ik van de Vlaamse overheid een uitnodiging voor een mammografie. Alles zag er toen goed uit. Maar nog geen drie maanden later voelde ik een verharding in mijn linkerborst. Nieuwe onderzoeken volgden. Bij de echografie keek de arts me aan en zei: “Het ziet er niet goed uit.” Nog diezelfde dag werd een biopsie genomen.’ 

‘Daarna vertrok ik voor een week op reis met een vriendin. Natuurlijk spookten allerlei vragen door mijn hoofd: is het agressief, wat staat me te wachten? Toch hield ik mijn zorgen voor mezelf. Ik wilde de vakantie van mijn vriendin niet verpesten. Pas op de terugweg naar België lichtte ik haar in. Bij thuiskomst kreeg ik te horen dat de verharding zelf onschuldig was, maar daarachter zaten twee tumoren.’

‘Ik heb heel koelbloedig op die diagnose gereageerd. Er kwam geen traan aan te pas. Ik probeerde eerst te begrijpen wat er aan de hand was en vervolgens te kijken naar wat er moest gebeuren. Dat is mijn reflex in noodsituaties. Mijn beide ouders zijn aan kanker overleden en ook toen schakelde ik meteen over op de praktische kant van de zaak. Oplossingsgericht, dat werkt voor mij. Voor mijn borstkanker bleek de oplossing een borstamputatie te zijn.’ 

‘Ook met dat nieuws ben ik rationeel omgegaan. Het belangrijkste was dat die kanker uit mijn lichaam verdween. Als daarvoor een borst moest sneuvelen, was dat maar zo. Ik heb die operatie nooit als emotioneel zwaar ervaren. Integendeel, nadien voelde ik me heel rustig. Mijn vriendinnen stonden versteld toen ze me na de ingreep in het ziekenhuis bezochten en me er opgewekt aantroffen. Alleen het wachten op de uitslag van de snijranden bleef nog spannend. Als die kankervrij waren, zouden chemo en bestraling niet nodig zijn, alleen hormoontherapie in pilvorm. Gelukkig volgde er goed nieuws.’

‘Ik ben misschien rationeel, maar geen robot. Op een zeker moment drong het besef toch door: ik heb kanker gehad. Dat woord kreeg plots veel gewicht. De emotie die me het meeste is bijgebleven, is boosheid. Ik was kwaad op mijn lichaam. Van jongs af aan leef ik gezond en dat gaat veel verder dan enkel op mijn voeding letten. Omdat mijn moeder eraan overleden is, dacht ik dat mijn borstkanker genetisch bepaald was. Dat bleek niet zo te zijn. Ik had dus gewoon pech.’ 

‘De diagnose heeft me veranderd. Er is een Karla van vóór de kanker en een Karla 2.0. Vroeger was ik één brok energie. Vandaag ben ik door de hormoontherapie snel moe en heb ik minder focus. Mijn lichaam verplicht me om het rustiger aan te doen. Kanker maakt voortaan deel uit van mijn leven. Zeker omdat artsen spraken over kans op herval. Daardoor ga ik weloverwogen om met tijd en energie. Ik ben altijd gul geweest in vriendschappen, maar mensen die enkel nemen en nooit geven, heb ik losgelaten. Ik kies voortaan bewust met wie en waarmee ik mijn leven vul.’

‘Misschien heeft die nieuwe ingesteldheid er ook voor gezorgd dat ik me een tweede keer inschreef voor “De Mol”. Ik dacht niet dat ik veel kans maakte: er melden zich elk seizoen zo’n 12.000 kandidaten. Maar een nee heb je, een ja kan je krijgen. Tot mijn grote vreugde werd ik uitgenodigd voor een intakegesprek. Dat voelde meteen goed. Vanaf dat moment dacht ik: dit is mogelijk, ik moet me beginnen voor te bereiden. Mijn conditie was door mijn borstkanker flink achteruitgegaan en ik maakte me zorgen of ik de proeven fysiek wel zou aankunnen. Ik schakelde een personal coach in en tegen de tijd dat ik effectief geselecteerd werd en kon vertrekken, was ik in topvorm.’

‘Het is een risico om iemand te selecteren die op voorhand aangeeft snel vermoeid te zijn. Ik vind het chic dat het productiehuis dat aandurfde. Ik werd ook ontzettend goed begeleid. De draaidagen in Portugal waren lang, maar ik kreeg de rustmomenten die vooraf waren afgesproken. Waar het kon, kreeg ik de kans om met een noisecancelling koptelefoon even te ontsnappen aan de heerlijke drukte van de groep.’

‘Ik heb uiteindelijk twee afleveringen meegespeeld, goed voor zeven dagen avontuur. Kort, maar krachtig. Toen ik naar huis moest, had ik daar vrede mee. Het was intensief geweest en ik heb nadien moeten bijslapen, maar ik had het voor geen geld van de wereld willen missen. De vele reacties van lotgenoten deden me deugd: mensen vonden het moedig dat ik zo open sprak over borstkanker en stonden ervan versteld dat ik met één borst gewoon naar de sauna ga. Het maakt me trots dat ik door gewoon mezelf te zijn anderen kon inspireren.’ 

‘En toch speelde het allermooiste moment zich niet op locatie af, maar thuis. Samen met mijn gezin op zondagavond naar de afleveringen kijken, zonder dat iemand wist wat er ging komen. Dat was spannend. Ook voor mij, omdat je nooit weet wat er uiteindelijk in de montage terechtkomt. Mijn kinderen zien meegenieten, maakte het “De Mol”-avontuur compleet.'