Schouder aan schouder: Kamergenoten worden vriendinnen

Hilde: ‘Het klinkt raar, maar ik heb op verschillende vlakken geluk gehad. Op 1 mei 2019 merkte mijn man op dat mijn tepel precies wat ingetrokken was. Als hij dat niet gezegd had, was me dat allicht een week nadien ook niet opgevallen. Nu wel, dus begon ik te voelen, waarbij ik inderdaad op een harde massa stootte. Doordat ik op de communicatiedienst van een ziekenhuis werk, ken ik veel artsen. Ik wist dus meteen welke specialist ik moest contacteren, waardoor de periode van ongerustheid en angst gelukkig erg kort was. Het lijkt me verschrikkelijk als je als patiënt lang in onzekerheid moet zitten.’

‘Mijn fantasie had dus weinig kans om op hol te slaan richting rampscenario, maar toch gingen mijn gedachten meteen naar mijn zoontje van vier. Mijn man en ik hebben zoveel moeite gedaan om hem in ons leven te mogen hebben. Voor afscheid was het nog veel te vroeg. Maar de oncoloog heeft zelf ook borstkanker gehad, wat maakt dat ze naast haar professionaliteit ook een grote empathie aan de dag kan leggen. Ze zei: “Dat is een oplosbaar probleem. Schrijf dat op en hang het boven je bed, zodat je er meteen aan herinnerd wordt als je morgen opstaat.” Het zorgde dat ik mijn knopje meteen kon omdraaien. Ik was zo opgelucht: alles zou goedkomen.’

Stefanie: ‘Dat alles zou goedkomen, stond voor mij buiten kijf. Dat is dankzij mijn voorgeschiedenis van borstkanker en acute leukemie. Dat was allemaal zo heftig en intens geweest, maar dat had ik ook overleefd. Dan leer je als mens alles relativeren. Na de stamceltransplantatie moest ik maanden in een isolatiekamer en ook thuis nog anderhalf jaar in quarantaine. Als je daaruit komt, zijn er volgens mij twee mogelijkheden: je loopt er levenslang onder gebukt of je kan de wereld aan. Voor mij gold het tweede. Niets zou me nog klein krijgen.’

‘De diagnose van ductaal carcinoom in situ bij mijn tweede borst was hoogstens een hobbel op mijn pad, geen wegversperring. We waren er bovendien snel bij. Door mijn voorgeschiedenis word ik heel strikt opgevolgd. Bij elke routinecontrole zijn de artsen op hun hoede, ook toen de laatste keer de mammografie en echografie goed waren, maar de MRI iets heel kleins liet zien. Ik twijfelde geen seconde: die borst moest ook verwijderd worden. Ik was enorm opgelucht dat ik die tweede tikkende tijdbom kon laten weghalen. Een week later lag ik met Hilde op een kamer.’

Verbondenheid

Hilde: ‘Ik denk niet dat we een openingszin nodig gehad hebben om het ijs tussen ons te breken. Stefanies gezicht kwam me bekend voor, dus misschien was het de klassieker “Ken ik jou niet ergens van?”. (lacht) Dan bleek dat ik ooit al bij haar in de winkel was geweest. Mode interesseert me ook, dus we hadden meteen ons eerste raakvlak gevonden. En al snel volgden er meer. We ontdekten dat we op 5 km van elkaar wonen, dat haar man in hetzelfde ziekenhuis werkt en dat we heel wat gemeenschappelijke kennissen hebben. Blijkbaar hebben we zelfs jaren geleden via e-mail al contact gehad met elkaar!’

Stefanie: ‘Maar het was vooral onze zelfde ingesteldheid die het echt deed klikken. Allebei hebben we al een zeker traject afgelegd in het leven met bijvoorbeeld een grote kinderwens die lang onvervuld bleef, om maar iets te noemen. De manier waarop we allebei tegenslagen verwerken en de blik waarmee we vervolgens in het leven staan, zorgen voor een enorme verbondenheid. Ik heb al vaak in het ziekenhuis gelegen, met en zonder kamergenoten. Sommigen van hen waren echt geen pretje: daar werd ik bijna depressief van. Zo hoorde ik ooit iemand klagen aan de telefoon over het litteken op haar enkel, terwijl mijn lichaam vol met littekens staat. Toen heb ik ostentatief mijn koptelefoon opgezet en het gordijntje tussen ons dichtgetrokken. Daar wou ik mijn energie niet aan verspillen. Hilde daarentegen heeft een even zonnige kijk op de dingen als ik. Haar ondersteunen was dus niet zo moeilijk.’

Wellnessweekend

Stefanie: ‘Natuurlijk moeten de dokters hun patiënten informeren over mogelijke neveneffecten tijdens een kankerbehandeling. Maar of en welke neveneffecten je krijgt, is bij iedereen anders. Het is aan de patiënt om zich niet vooraf te gaan gedragen alsof het drama al gebeurd is. Mijn advies is om alles dag per dag te bekijken en vooral de mogelijkheden in jouw verhaal te blijven zien.’

‘Bij mijn eerste borstkankeroperatie was het eerste wat de sociaal werker zei dat ik nooit meer zelf mijn ramen zou kunnen lappen met die arm. Ik was gechoqueerd. Ramen lappen was het laatste wat me bezighield. Ik was 27 en doctoreerde als archeologe aan de universiteit. Mijn prioriteit was opgravingen kunnen doen in Egypte, wat ik een jaar later ook weer gewoon deed. Om maar te zeggen: laat je niet afschrikken door wat je allemaal hoort en leest – zeker niet op het internet! Eén zinnetje kan in je hoofd blijven zitten en je neerhalen. Ik verspreid liever zinnetjes die mensen kunnen opbeuren.’

Hilde: ‘En dat heeft ze bij mij zeker gedaan. Weet je dat het soms zelfs gezellig was bij ons op de kamer? We voelden ons bijna op wellnessweekend: geen kinderen verzorgen, geen boodschappen doen, niet koken … Het eten werd zelfs op de kamer gebracht, wat een luxe! (lacht) En zo maakten we van alles het beste. Je kan zeuren dat je de boterhammen in het ziekenhuis maar niets vindt of je kan ervan genieten dat je ontbijt op bed krijgt.’

‘Stefanie en ik lachten heel wat af. De verpleging moest soms zelfs komen vragen om ’s avonds wat stiller te zijn. Ik had nooit kunnen denken dat ik in zo’n situatie nog zoveel plezier kon maken. Dat ik zo ontspannen in het ziekenhuis lag, straalde ook af op mijn omgeving. Mijn ouders, mijn man en mijn zoontje ondervonden al snel dat ze zich ook geen zorgen hoefden te maken.’