Schouder aan schouder - Coronakoppel Dina en Kris

Kris: ‘We zijn een coronakoppel. Tijdens een controleafspraak vroeg mijn oncoloog of ik mee wilde fietsen voor de 1000 km van Kom op tegen Kanker. “Schrijf mijn naam maar op”, zei ik meteen, want na mijn kankertraject zeg ik bijna overal “ja” op. Ik kocht een mountainbike; ik had alleen nog een trainingsmaatje nodig.’ 

Dina: ‘Op een app voor sportmaatjes zag ik een man met een saxofoon die mijn aandacht trok. We chatten en al snel belde ik hem. Ik was getriggerd. In een van de eerste gesprekken vertelde Kris dat hij borstkanker gehad had. Heel moedig vond ik dat.’ 

Kris: ‘We bleven bellen, soms tot diep in de nacht. “Ben jij een lieve vrouw?”, vroeg ik op een gegeven moment. “Ik denk het wel”, antwoordde ze. Voor mij is lief zijn de essentie, ook al klinkt het naïef.’ ‘Niet veel later ontmoetten we elkaar halverwege, op fietspunt 20 langs het water. Netjes op anderhalve meter afstand … Tot ik op een gegeven moment zei: “Zeg, Dinaatje, we gaan toch niet wachten met zoenen tot Van Ranst zegt dat het mag?”’

Dina: ‘Ik voelde een harde schijf in mijn borst en ging naar mijn nieuwe huisarts, een startende arts, die mijn borst amper durfde aan te raken. Hij zei dat er niets aan de hand was. Enige tijd later had ik een afspraak voor een mammografie voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Ik gaf toen duidelijk aan dat ik iets voelde. Mijn medische ervaring als tandarts leerde me dat je best een wakkere burger bent, een bondgenoot in je eigen gezondheidsproces. En inderdaad: het bleek borstkanker.’ 

‘Tijdens en na de behandeling ging ik op zoek naar meer wetenschappelijke informatie, vanuit mijn reflex om te begrijpen. Ik wilde vooral weten wat ik zelf kon doen. Zo leerde ik integratieve oncologie kennen (kankerzorg die klassieke medische kankerbehandelingen combineert met wetenschappelijk onderbouwde aanvullende zorg met een gezonde levensstijl als basis, red.). Als ze me gezegd hadden dat ik elke dag honderd keer de trap op en af moest lopen, ik had het gedaan.’ 

‘Die zoektocht maakte me duidelijk dat niet iedereen evenveel wil weten. Sommigen willen alles tot in detail begrijpen, anderen net niet. Mijn oncoloog voelde snel aan dat ik meer wou weten en nam rustig de tijd om mijn vragen te beantwoorden.’ 

Dina: ‘Soms kwam er veel tegelijk op me af. Als ik onrustig was, liep Kris niet weg. Dan kon ik met hem sparren. Ik zag ook hoe mijn ziekte hem raakte. Als iets je dwarszit, lijkt een gesprek beginnen soms als een hoge berg. We spraken daarom een codewoord af. Dan zeiden we: “Ik heb een 55” en wisten we dat we moesten praten.’ 

Kris: ‘Naast die communicatie was ook humor essentieel. Toen Dina’s borst werd geamputeerd, vond ik dat heel erg, een verminking van haar lichaam. Maar toch kon ik een grapje maken. “We lijken steeds meer op elkaar”, zei ik, omdat ik destijds een dubbele borstamputatie had gehad.’ ‘Voor ons is het inderdaad “schouder aan schouder”, maar toch ook met elk onze eigenheid. Dina zegt dan: “Ik ben onaf en aan”: onafhankelijk en aanhankelijk.’ 

‘Voor mij zijn een eigen plek en mijn eigen projecten ook belangrijk. Ik heb bijvoorbeeld mijn mancave, op zolder dan, waar ik saxofoon speel. Als ik optreed, zet ik het petje op dat ik kocht om mijn kale hoofd na de chemo te bedekken. En ook als we mee fietsen met de 1000 km, doen we dat bewust elk vanuit ons eigen ziekenhuisteam.’

Dina: ‘Na mijn traject keek ik uit naar een nieuwe sportieve uitdaging. Ik vond voor Kris exact dezelfde tweedehands trekkersfiets als mijn 20 jaar oude model, waarmee we van thuis naar Zuid-Frankrijk wilden fietsen. Voor ons vertrek had het lang geregend, maar net toen we vertrokken, klaarde het op. We fietsten soms 100 kilometer per dag, met bagage en zonder ondersteuning.’

Kris: ‘Daar zijn we behoorlijk trots op!’ Dina ‘En het was zo ontzettend leuk om te doen. Wakker worden, lekker ontbijten en elke dag langs prachtige paden een nieuw avontuur tegemoet fietsen. Zo kunnen wij volop deconnecteren.’ Kris ‘Ik ben elke dag dankbaar dat we dit samen kunnen doen. En dat ik er nog ben. Want er is voor mij een leven vóór en na kanker.’

Dina: ‘Het is en blijft een zwaard dat ook boven mijn hoofd hangt. Maar net dat geeft me de zin om het leven vast te pakken. Er is maar één weg, en dat is vooruit. We dromen niet groots, maar wel intens.’