Schouder aan schouder: Frederik en echtgenote Martine

Frederik: ‘We waren in februari 2023 op reis in Kaap-Verdië toen ik voor het eerst bloed in mijn urine opmerkte. Twee maanden later was het verdict zwaar: een agressieve blaaskanker en een behandelingstermijn van drie jaar.’

Martine: ‘Het nieuws kwam hard binnen. Frederik was helemaal van de kaart. Hij bleef werken alsof er niks aan de hand was en wou het nieuws met niemand delen. We kennen elkaar al zo lang, ik wist dat ik hem even tijd moest geven om alles te verwerken.’

Frederik: ‘Ik kon toen alleen maar denken dat ik niet lang meer te leven had. Ik was heel negatief. Nog geen maand later ging ik voor de eerste keer onder het mes. En dan kreeg Martine te horen dat ze borstkanker had. Ik moet zeggen, die tweede slag kwam harder aan, niet alleen voor mij, maar ook voor de kinderen en kleinkinderen.’

Martine: ‘Borstkanker zit bij ons in de familie. Daarom word ik al sinds mijn veertigste jaarlijks gescreend. Op 19 juni - die datum staat in mijn geheugen gegrift - ging ik nietsvermoedend op controle bij mijn gynaecologe. Zij voelde iets en trommelde meteen iedereen in het ziekenhuis op. Binnen het uur onderging ik niet alleen een mammo- en echografie, maar kreeg ik ook het nieuws dat ik kanker had. Ik wist meteen dat het gezwel te groot was om borstsparend te werken.’

Martine: ‘Na de diagnose heb ik mijn broer gebeld - die woont vlakbij - om te vragen of ik mocht langskomen. Daar ben ik gecrasht. Toen ik bekomen was, ben ik naar huis gereden. En dan moest ik het nieuws hier nog vertellen …’

Onvoorwaardelijk

Martine: ‘Eind juni vertrokken we samen met vrienden op reis naar Toscane. Die reis was al geboekt, alle onderzoeken waren gebeurd en we moesten toch wachten. Onze vrienden hebben ons daar eens goed vastgepakt en onze vakantie is begonnen. Dat heeft ons veel deugd gedaan. Daarna brak een intensieve periode aan: Frederik begon met blaasspoelingen (via een blaassonde krijg je dan medicijnen in de blaas toegediend, red.) en ik onderging een volledige amputatie, gevolgd door radiotherapie en een borstreconstructie met eigen buikweefsel.’

Frederik: ‘Als één iemand kanker heeft, is het al hectisch om alle onderzoeken gepland te krijgen. Wij waren met twee, dat is twee keer zoveel. Het is plannen en constant met je ziekte bezig zijn. Wij zijn al zo lang samen, maar nooit eerder hadden we een gemeenschappelijke agenda. Tot nu. Hoe hou je anders alle bestralingen, operaties en andere behandelingen bij?’

Angst voor wat komt

Martine: ‘Nu heb ik schrik. Binnenkort moet ik opnieuw op controle. Iets waar ik vroeger nooit bij stilstond, ook niet na de amputatie. “Weg is weg”, dacht ik toen. Nu ben ik bang dat het ergens anders zal terugkomen. Dat molentje is aan het draaien.’

Frederik: ‘Het beestje zit in ons lijf, dus die angst blijft. Van het minste dat ik voel, panikeer ik. Ik ben veel alerter voor pijn en probeer ook gezonder te leven. Ik vraag me weleens af of we het allebei zullen halen. Dat is net als twee keer de Lotto winnen …’

Martine: ‘We hebben allebei nog een serieuze weg te gaan, al is het zwaarste wel achter de rug. In het najaar wordt bij mij nog een laatste deel van de reconstructie uitgevoerd en Frederik heeft nog twee jaar blaasspoelingen voor de boeg. Buitenstaanders schrikken soms als ze horen dat we nog altijd in behandeling zijn.’

Frederik: ‘Dat is ook normaal. Ik ben daar eigenlijk wel blij mee dat iedereen dat vergeten is.’

Hoopvol

Frederik: ‘We gaan verder met ons leven. Ik zie opnieuw een toekomst en stel mijn pensioen zelfs uit omdat ik zo blij ben dat ik nog leef en kan werken. We zijn intenser samen gaan leven. Alles wat we willen doen, doen we. We stellen niet meer uit. Want wat zal het volgend jaar zijn?’

Martine: Kanker heeft ons leven niet spectaculair veranderd, maar we staan wel op een andere manier in het leven. We reizen allebei graag. In augustus gaan we een week weg met de kleinkinderen en voor volgend jaar staat er ook al zon op het programma. Zolang we ons goed voelen, blijven we samen genieten. Het leven stopt niet met kanker.’