Uitlaatklep - Bram onderging op zijn vijfde een zware kankerbehandeling,

Van die heftige periode, intussen meer dan 25 jaar geleden, herinnert Bram zich nog weinig. Als vijfjarige werd hij geopereerd aan een hersentumor en onderging hij chemotherapie en bestraling. Daarna moest hij alles opnieuw leren: lopen, praten, eten, zelfs slikken. Maanden lag hij in het ziekenhuis. Bram: ‘Uit video’s van toen weet ik dat er ook fijne momenten waren. Er stonden vaak cliniclowns aan mijn bed en de verpleegkundigen waren heel lief. En op vraag van een kleuterjuf van mijn school is Gert Verhulst mij een keer komen bezoeken.’ 

‘De behandeling had wel blijvende gevolgen: ik werd nooit meer de Bram van ervoor. Vandaag werk ik 60 procent in een woonzorgcentrum. Meer lukt me niet. Tot corona voetbalde ik in een G-ploeg (team voor personen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking, red.). Toen dat wegviel, begon ik te lopen. Eerst in mijn eentje, op de duur met een atletiekclub. Ik probeer drie tot vier keer per week te trainen, telkens 15 tot 20 kilometer. Ik vind lopen vooral fijn omdat ik dan even mijn hoofd helemaal op nul kan zetten.’

‘Intussen liep ik al twee keer de 10 miles in Gent en deed ik mee aan het EK Halve Marathon in Leuven. Daar finishte ik onder de twee uur. Ik had nooit durven dromen dat me dat zou lukken.’ 

‘Samen met de atletiekclub liep ik ook al meermaals de 100km-run voor Kom op tegen Kanker. Ik nam twee keer de 30 kilometer op mij. Zo wil ik aan andere kankerpatiënten laten zien dat er nog veel mogelijk is na kanker en draag ik financieel mijn steentje bij. Tegelijk zijn die evenementen emotioneel voor mij, omdat er veel naar boven komt. Zonder de goede zorgen van artsen en verpleegkundigen destijds zou ik daar niet staan.’

‘In oktober hoop ik voor het eerst een volledige marathon te lopen in Brugge. In mijn tempo weliswaar. Dat ik met mijn voorgeschiedenis zo ver ben geraakt, is heel wat. Dat is voor de meeste patiënten met eenzelfde diagnose niet weggelegd.’