Blij dat ik nog volop van eten kan genieten

Mathias Crols leeft al achttien jaar zonder maag

Uit Leven • Editie 109 • Januari 2026

Achttien jaar geleden kreeg Mathias Crols (44) maagkanker. In zijn geval betekent dat ook: achttien jaar leven zonder maag. Hij prijst zich gelukkig dat hij nog alles kan eten, al liet de ziekte onmiskenbaar sporen na. ‘Ik zou graag met lotgenoten praten voor wie het ook lang geleden is. Gewoon om te kunnen vragen: wat heeft kanker met jouw leven gedaan?’

Auteur: Annick Deckers • Fotograaf: Joost Joossen

Stel je vraag over kanker

Contacteer de Kankerlijn

Bel 0800 35 445

Ma-vr 9-12u en 13-17u

Stuur een e-mail

Antwoord binnen de drie dagen

Chat met de Kankerlijn

Ma-vr 9-12u en 13-17u
(vermijd Edge als browser)

Bekijk alle contactmogelijkheden

Als we bij Mathias aankomen, staat er een kookprogramma van Njam op. ‘Ik kan daar uren naar kijken’, lacht hij. ‘Ik hou heel erg van eten en ben gelukkig dat ik daar nog volop van kan genieten.’

Als tweejarige werd Mathias samen met zijn tweelingbroer uit India geadopteerd. Zijn ouders, die vandaag nog altijd zijn rots in de branding zijn, draagt hij op handen. ‘Ze deden alles voor ons, mijn broer en ik kwamen nooit iets tekort.’ Op zijn 27ste, zijn dochtertje was nog maar vier maanden oud, haalde een grote tumor in zijn maag zijn leven en dat van zijn toenmalige vriendin drastisch overhoop.

Mathias zou eerst chemotherapie en daarna een operatie ondergaan. Maar toen uit verdere tests bleek dat de kanker zich bijna in stadium vier bevond, werden die plannen inderhaast bijgesteld. Hij werd meteen geopereerd, waarbij zijn maag samen met een aantal lymfeklieren volledig verwijderd werd. Daarna volgden alsnog twee zware chemokuren. ‘Zeker op die leeftijd was dat heftig. Maar het meest had ik verdriet om mijn dochtertje Chloë en mijn ouders. Ik wilde niet dat mijn kind zonder vader zou opgroeien en vond het erg dat mijn ouders dat allemaal moesten meemaken.’

De ingrijpende operatie had en heeft blijvende gevolgen. ‘Na de ingreep leefde ik een zestal maanden op versterkende drankjes van bij de apotheker. Daarna mocht ik geleidelijk op normale voeding overschakelen, wel in kleine porties gespreid over de dag. Vanaf toen ging het stap voor stap beter en na enkele jaren kon ik weer alles eten. Pizza, chocomousse, eieren, groente, koteletten, een kilo mosselen …: het gaat allemaal probleemloos binnen. Wel krijg ik tweemaandelijks een inspuiting met vitamine B12 en jaarlijks een infuus met ijzer, om geen tekorten op te lopen. Ik besef dat ik mezelf gelukkig mag prijzen. Mijn vader noemt mij een “medisch mirakel”.’

‘Ik moet wel uitkijken voor darmobstructies. Bij mij gaat het voedsel rechtstreeks van mijn slokdarm naar mijn dunne darm en er is geen maag meer om het eten fijn te kneden. Door een voedselprop van onvoldoende gekauwd of vezelrijk eten of door vergroeiingen na de operatie kan mijn darm verstopt raken. Kort na mijn behandeling maakte ik dat twee keer mee. De eerste keer was er een operatie nodig. Dat was ontzettend pijnlijk. Gelukkig is het sindsdien nog maar een enkele keer gebeurd en toen was het op te lossen met medicatie.’

‘Een ander gevolg van de ingreep is dat ik heel mager ben, 53 kilo bij een lengte van 1 meter 75. Ik heb alles geprobeerd om wat struiser te worden, maar er komt geen gram bij. Daar heb ik het nog altijd moeilijk mee, want ik hecht veel belang aan mijn uiterlijk. Ik probeer het wat te verbergen met mijn kleding, maar toch. Ik sta er elke dag mee op. Soms ben ik jaloers als ik op televisie een BV zie die wel breed en gespierd is. Mijn vader wijst me er dan op dat die er na een zware kankerbehandeling ook wel anders had uitgezien. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in.’

Begeleiding door oncodiëtist

Een stuk van de maag of de volledige maag wegnemen, is een ingrijpende operatie. Een van de gevolgen is dat je sneller een verzadigd gevoel krijgt en vaker kleine beetjes moet eten.

Vraag je behandelend artsenteam bij welke diëtist je terechtkunt voor voedingsadvies op maat of zoek naar een diëtist die ervaring heeft met mensen met kanker op oncohulp.be.

Lees meer

‘De eerste jaren na mijn behandeling was ik heel erg zoekende. Fysiek was ik niet meer de oude, en ook mijn geheugen is sinds de chemotherapie niet meer hetzelfde. Als je mij nu iets vertelt, is de kans groot dat ik het straks vergeten ben. Ik was destijds dan ook bang dat geen enkele werkgever me nog zou willen, ik vroeg mij af wat ik nog aan moest met mijn leven. Op de duur kreeg ik depressieve gedachten. Een tijd lang nam ik antidepressiva. Met de hulp van een VDAB-trajectbegeleider vond ik uiteindelijk een job bij een grote supermarktketen. Ik sta elke ochtend om half vijf op en werk van zes tot half twaalf. Het werk is fysiek best vermoeiend. Ik doe het toch maar, denk ik vaak.’

‘Wel heb ik qua werkrooster een uitzondering moeten vragen, in die zin dat ik nooit met de late ploeg sta. In dat geval eet je immers je avondeten tijdens de werkuren, en dat ligt voor mij moeilijk. Doordat ik geen maag heb, verteert het voedsel bij mij immers veel trager. Daarom moet ik het na het eten even rustig aan doen. Doe ik dat niet, dan riskeer ik dumpingklachten (zoals misselijkheid, buikkrampen en een bloeddrukval, ontstaan als de darm te veel voedsel ineens moet verwerken, red.). Ik heb dat besproken met de externe preventiedienst en sindsdien werk ik altijd in de vroege ploeg.’

Mathias toont trots een foto van zijn dochter op zijn gsm, troont me daarna mee langs de ingekaderde foto’s van haar in het appartement. Toch verliep ook het ouderschap anders dan hij had gewild. ‘Toen ik ziek werd, hebben mijn toenmalige schoonouders de zorg voor ons dochtertje overgenomen. Uiteindelijk hebben zij haar grotendeels opgevoed. Dat was in haar belang, maar ik worstel er soms nog mee dat het allemaal zo is gelopen. De moeder van mijn dochter is helaas heel jong overleden, aan corona. Ik zal haar eeuwig dankbaar blijven omdat ze mij tijdens mijn behandeling door dik en dun heeft gesteund.’

‘De jaren na mijn behandeling ging ik vaak op controle en kreeg ik regelmatig scans, maar tegenwoordig laat ik alleen nog mijn bloed nakijken bij de huisarts. Zolang ik me goed voel en de bloeduitslagen normaal zijn, ga ik ervan uit dat alles in orde is. Angst voor die controles heb ik niet. Ook de eerste jaren na mijn diagnose ben ik daar altijd nuchter in geweest. Wat komt, dat komt. Het heeft geen zin om nachtenlang wakker te liggen. Wel heb ik me destijds laten testen in een centrum voor menselijke erfelijkheid, maar niets wees erop dat mijn kanker erfelijk is.’

‘Destijds had ik veel aan lotgenotencontact. Ik ging regelmatig langs in een inloophuis van wat toen nog de Vlaamse Liga tegen Kanker heette (nu Kom op tegen Kanker, red.). Daar voelde ik me altijd heel warm onthaald en had ik fijne gesprekken met andere kankerpatiënten, ook al waren die allemaal een pak ouder.’

‘Vandaag zou ik het fijn vinden om mensen te ontmoeten die net als ik lang geleden kanker hebben gehad. Gewoon om wat te praten en te horen hoe hun leven na de kanker verlopen is. Ik sta er zeker ook voor open om te praten met patiënten die op dit moment doormaken wat ik heb doorgemaakt. Zodat ze met eigen ogen kunnen zien dat je ook zonder maag een normaal leven kunt leiden. Misschien kan ik als vrijwilliger wel iets betekenen voor andere kankerpatiënten.’

‘Ik ben vandaag fier op waar ik sta. Ik heb een vaste job, woon in een mooi appartement en heb een goede band met mijn dochter en mijn familie. Af en toe gun ik mezelf dure spullen, omdat ik besef: je moet in het nu leven. Fysiek kan ik best veel aan, wat in mijn situatie niet vanzelfsprekend is. Natuurlijk was het fijner geweest als ik mijn maag nog had gehad, maar dan was ik er nu niet meer geweest. Na alles wat ik heb meegemaakt, voel ik me sterk. Ik zeg vaak tegen mezelf: als je kanker hebt overwonnen, kun je alles overwinnen.’