Geen taboes
‘In mijn columns ga ik geen taboe uit de weg. Seksualiteit, donkere gedachten, alle onderwerpen passeren de revue. Die openheid kreeg ik niet echt mee van thuis. Ik ben van Turkse afkomst en in onze cultuur, zeker bij de oudere generatie, is het minder gebruikelijk om over een ernstige ziekte te praten. Mijn schoonvader, die zelf zijn vrouw aan kanker verloor, heeft het moeilijk met wat ik doe. Maar ik zie ook de trots in zijn ogen.’
‘Die schroom zag ik laatst ook toen ik een lezing gaf aan een overwegend Turks publiek. Terwijl mensen anders rechtstreeks op mij afstappen, benaderden ze nu heel voorzichtig mijn moeder. Fluisterend gaven ze te kennen dat zij lotgenoten waren. Met mijn stukjes hoop ik daarrond meer openheid te creëren.’
Confronterende uitspraken
Voor haar dochters is de kanker een ongewenste, maar vertrouwde gast in huis. Serap houdt niets voor hen verborgen. ‘Elina, vandaag vier, is nog te jong. Maar Emilya is intussen acht en beseft goed dat ik ziek ben. Toen ik destijds aan haar moest uitleggen wat chemotherapie is, deed ik dat aan de hand van het boek Chemo-Kasper. In het begin vond ik het heel moeilijk om erover te praten, ik durfde het woord kanker niet uit te spreken. Maar we zijn daar beiden in gegroeid. Ik wil niet liegen tegen haar, ze weet heel goed dat de kanker nog niet weg is.’
‘De uitspraken van Emilya zijn soms confronterend. Toen ik voor de tweede keer herviel, zei ze: “Mama, nu ga je zeker dood”. Natuurlijk hoor ik dat niet graag, maar dat soort reacties hoort erbij als je kiest voor openheid. Ik ga liever door de emotie heen, dan dat ik ervan wegloop. Tegenover zo’n uitspraak probeer ik dan positieve dingen te stellen. Dat ik het de vorige keren ook overleefd heb, en dat we veel gelukkiger zijn als we hoopvol blijven. Die boodschap is bij haar doorgedrongen, ondanks mijn ziekte hebben we nog heel mooie momenten. Ik hoop dat dat voor haar een levensles mag zijn.’
‘Dat mijn dochter die zwarte gedachten met ons deelt, is volgens mijn psycholoog net een goed teken. Het bewijst dat ze zich veilig voelt. De kanker is heel aanwezig in ons leven, maar hij heeft ook de band met mijn dochters sterker gemaakt.’
