Annika na vaginakanker

In dit interview vertelt Annika open over haar vaginakanker. Over de moeilijke periode die ze doormaakt, de vragen die blijven komen, en haar zoektocht naar antwoorden, ook rond intimiteit en kinderwens. Want Annika wil begrijpen wat haar overkomt én mee beslissen over de weg vooruit.

‘Toen begon de molen van onderzoeken. Er werden lymfeklieren weggenomen om in het labo te laten onderzoeken en met het oog op onze kinderwens werd een van mijn eierstokken omhoog gehangen, zodat die buiten het bestralingsgebied zou vallen. De resultaten over eventuele uitzaaiingen lieten op zich wachten. Ondertussen hadden we geen consultaties, maar wel almaar meer vragen. Uiteindelijk kwam de diagnose: vaginakanker, en al behoorlijk gevorderd.’

‘Toen ik mijn diagnose kreeg, heb ik meteen naar iedereen op het werk gemaild. Voor mij was het niet lastig om over deze diagnose te praten. Ik ben altijd al een heel open persoon geweest. Ik wilde ook iedereen de boodschap meegeven: vergeet je uitstrijkje niet, zorg ervoor dat je gevaccineerd bent. Ook mijn mannelijke IT-collega’s moesten dat weten.’

‘Daarna voelde het als pure chaos. De vraag “Wat nu?” bleef door mijn hoofd spoken. Online opzoeken hielp niet veel, want over vaginakanker vind je bijna niets.’

‘Omdat ik net verhuisd was, stapte ik over naar een ander ziekenhuis. Daar kozen ze voor een andere aanpak: ze besloten dat het niet volstond om de eierstok omhoog te hangen omdat de behandelingen te ingrijpend zouden zijn. De andere eierstok werd weggenomen en ingevroren. Achteraf bleek dat de juiste keuze, want de omhoog geplaatste eierstok werkt niet meer.’

‘Er wachtte me een zwaar traject: elke dag bestraling, vijf weken lang, aangevuld met chemotherapie. Tegen het einde van die vijf weken was ik uitgeput. Ik sliep in de auto onderweg, dommelde in de wachtzaal bijna weer in, hup op de bestralingstafel, terug naar huis, en meteen weer de zetel in.’

‘Daarna volgden nog 48 uur brachytherapie, een soort inwendige radiotherapie. Daarvoor lag ik in een isolatiekamer in het ziekenhuis. Er werd iets ingebracht dat gerichte radioactieve bestraling in zeer hoge dosis afgeeft. Mijn vriend mocht tussen de bestralingen door elke keer 50 minuten bij mij zijn. We hadden series uitgezocht van 45 minuten, maar uiteindelijk sliep ik vooral.’

‘Na de behandelingen werd ik naar huis gestuurd. Het was “gedaan”, maar wat nu? De angst bleef: is het wel écht weg? De artsen hadden vertrouwen, maar ik bleef met dat knagende gevoel achter.

Mijn eerste reflex was om meteen weer te gaan werken. Gelukkig heeft het ziekenhuis dat sterk afgeraden. Ik had nog niets verwerkt, leefde alleen van dag tot dag. Pas acht maanden later begon ik opnieuw, stap voor stap. Nu werk ik 16 uur, verspreid over drie dagen. Toch bots ik nog vaak op mijn grenzen, zeker omdat ons fertiliteitstraject voortdurend meespeelt.’

‘Mensen vragen vaak: “Werk je al weer voltijds?” Iedereen begrijpt dat de behandeling zwaar is, maar zodra die stopt, denkt men dat je snel weer de oude bent. Ik hoorde zelfs: “Het zijn maar kleine opofferingen die je moet doen, want je leeft tenslotte nog”. Terwijl de gevolgen doorwerken, fysiek én mentaal. De vermoeidheid voel ik elke dag. Mijn hele onderbuik is bestraald, waardoor mijn darmen en blaas blijvende klachten geven. En op jonge leeftijd in de menopauze terechtkomen, dat is niet niets.’

‘Daarbovenop kreeg ik ook nog een vergrote nier. Het was me nooit echt verteld dat de gevolgen van de bestralingen zo lang kunnen doorwerken, of dat besef was in elk geval nooit tot mij doorgedrongen. Zelfs tien jaar later kunnen er nog nieuwe problemen opduiken. Dat heeft me echt een knauw gegeven. De tumor is weg, en ik probeer niet te veel aan herval te denken, maar ik ben toch elke dag met de gevolgen bezig.’

‘Ik stel nu bij alles vragen. Dus zoek ik alles op, maar dan bots ik ook op tegenstrijdigheden. Intussen heb ik geleerd om dingen af te toetsen. Waar ik vroeger een drempel voelde om artsen “lastig te vallen”, bel ik nu gewoon naar het ziekenhuis voor een extra afspraak. Dan zit ik daar met mijn lijstje vragen, luister naar de antwoorden … Maar zodra ik thuis ben, heb ik weer nieuwe vragen.’

‘Ik ben voorzichtig geworden met lotgenotencontact. Enkele maanden na mijn behandeling ging ik naar een congres, maar dat had het omgekeerde effect. Het was nuttig, maar ook heel confronterend: ik hoorde vooral verhalen van herval en zware bijwerkingen. Een vrouw vertelde dat ze door blaasproblemen een pamper moest dragen. Ik raakte in paniek en sloot me een tijdlang af voor contact met lotgenoten.’

‘Toch bleef ik zoeken. Via een getuigenis op kanker.nl kwam ik in contact met een meisje met baarmoederhalskanker. Net als ik jong, met een gelijkaardige behandeling en dezelfde vragen rond fertiliteit en kinderwens. Met haar kan ik bijvoorbeeld delen hoe zwaar het is om naar een babyshower te gaan. Dat was de eerste keer dat ik het gevoel had niet alleen te zijn.’