Negen lessen die Sofie van haar borstkanker leerde

‘Ik heb nooit gerookt, dronk zelden alcohol en gaf 4,5 jaar borstvoeding. Borstkanker? Dat zou me nooit overkomen. En toch kreeg ik die diagnose. Heel even was er wat verontwaardiging. Waarom ik? Maar op zo’n vraag is er geen antwoord. Ze leidt alleen maar tot eindeloze piekergedachten en daar ben ik niets mee. Dus stel ik me die vraag niet meer. Veel verdriet had ik wel. En doodsangst. Want ook al was de kanker niet uitgezaaid en kreeg ik te horen dat ik kon genezen, ik was bang om vroegtijdig te sterven. Ik heb er vrede mee dat het leven ooit stopt. Alleen nu nog niet. Als alleenstaande moeder weet ik dat mijn kinderen me nodig hebben. Mijn wil om te leven is sterker dan ooit. Ik voel het in kleine dingen. Als mijn dochters en ik in een tweedehandswinkel juichen bij een onverwachte vondst, denk ik: dit wil ik vaker meemaken. Van bij het begin heb ik mezelf beloofd om van mijn kankerverhaal iets interessants te maken.’

‘Ik ben geen gelukzoeker. Voor mij is geluk iets dat ontstaat uit wat je doet. Vooral wanneer je iets doet samen met anderen en met liefde. En precies dat was er volop tijdens mijn ziekte: liefde, verbinding, zorgzaamheid. Ik kon absoluut nog gelukkig zijn. Misschien zelfs meer dan ooit, want ik besefte hoe goed omringd ik was. Buitenstaanders denken vaak dat ziek zijn alleen kommer en kwel is, maar er was ook veel ruimte voor humor en lichtheid. Vroeger waren kanker en de dood zwaar beladen woorden. Nu neem ik ze zonder nadenken in de mond. Het zijn bespreekbare onderwerpen geworden. Niet alleen voor mij, ook voor de mensen dicht bij mij.’

‘Veel mensen voelen zich onwennig bij een kankerdiagnose, maar willen graag iets betekenen. Zo richtten mijn neef en enkele vrienden spontaan de groep Sofies tuinkabouters op om mijn grote tuin te helpen onderhouden. In navolging daarvan ontstonden ook Sofies keukenkabouters. En een vriendin van mij kwam iedere vrijdag poetsen. Hulp aanvaarden vond ik nooit vanzelfsprekend. Nog meer dan me te helpen met klussen, hebben al die mensen mij geleerd om hulp te ontvangen. En dat is een gigantisch cadeau. We denken vaak dat we iets moeten terugdoen. Maar zo werkt het niet. Soms krijg je hulp, dan weer geef je ze. En dat hoeft niet per se aan dezelfde persoon of op hetzelfde moment te zijn.’

‘De impact van mijn behandeling voel ik nog elke dag. Maar elke stap vooruit maakt me blij. Toch verwacht ik niet dat ik nog ooit de oude word. Dat hoeft ook niet. We leven in een samenleving waarin alles snel moet gaan. Maar achteraan lopen heeft ook zijn waarde. Je ziet meer als het wat langzamer gaat. Zo ben ik begrijpender, empathischer geworden. Ik herinner me kort na mijn operatie dat ik een potje pudding uit de koelkast wilde nemen, maar door mijn beperkte mobiliteit liet ik het vallen. Het spatte open op de vloer. Ik dacht: hoe redden oudere mensen zich als ze er alleen voor staan? Toen begreep ik plots waarom mijn oma haar boodschappen aan mijn oom overlaat. Empathie is belangrijk. En traagheid helpt om die te ontwikkelen. Ik wil niet meer terug naar het tempo van vroeger.’

‘In mijn kankerjaar heb ik nooit het gevoel gehad dat mijn leven on hold stond. Ik was er mij van bewust dat elke minuut die ik in het ziekenhuis was, zich in toekomst zou omzetten. Dat er een voor en na is, erken ik wel. Ik zit nu in de na-periode en dat is een mooie tijd. Er gebeurt veel goeds. Weer naar een concert, weer op vakantie naar zee, weer het haar uit mijn ogen kunnen wrijven. Ik ben blij als een klein kind met al die eerste keren.’