Schouder aan schouder: Miejeanne Eggermont en haar schoondochter Annelies De Droogh

Miejeanne: ‘De gedichten van Annelies heb ik echt gekoesterd. Ze gaven me moed. En achteraf heeft Annelies haar gedichten gebundeld in een boekje met foto’s.’

Annelies: ‘De gedichten in het boekje zijn geïnspireerd op Miejeannes verhaal, maar ik heb ze ook gedeeld met anderen die met kanker te maken krijgen. Als ik daar iemand mee kan steunen, dan doe ik dat graag.’

Miejeanne: ‘Dat typeert Annelies. Ik ben enorm dankbaar voor de warmte en zorg die ze uitstraalt. Annelies is er onvoorwaardelijk. Ik reken daar niet op, maar stel het altijd maar opnieuw vast. De dag van mijn laatste chemo ging ze mee naar het ziekenhuis. Na de chemotherapie volgde radiotherapie, 28 beurten. En tijdens de radiotherapie schreef ze een vervolggedicht, met elke sessie een nieuwe zin.’

Annelies: ‘Ik schrijf al poëzie sinds mijn vijftiende. Door voor Miejeanne te schrijven, kon ik ook mijn eigen emoties een plek geven. Het gaf me rust. Nog altijd schrijf ik vaak over wat me raakt. Die gedichten deel ik nu op Facebook.’ 

Steun uit onverwachte hoek

Miejeanne: ‘Ik ben gedragen door zoveel mensen uit mijn omgeving: familie, vriendinnen, buren … En door al die mensen die een kaartje hebben gestuurd. Met kerst hang ik onze wenskaarten op, en dat heb ik nu ook gedaan. We hebben zelfs extra koordjes moeten spannen, zoveel zijn het er. (lacht) Het bericht dat me het meest heeft geraakt, was van de kleindochter van een vriendin. In een eenvoudige witte envelop zat een handgeschreven briefje en een armbandje dat ze zelf had gemaakt. Dat kwam zo onverwachts, dat vergeet ik nooit.’ 

Miejeanne: ‘Na de radiotherapie had ik mezelf voorgenomen om de kaartjes op te ruimen, maar het is er nog altijd niet van gekomen. En misschien maar goed ook. De oncoloog zei onlangs dat ik niet mag vergeten dat ik nog altijd in behandeling ben. Momenteel krijg ik hormoontherapie en doelgerichte therapie in pilvorm. Ik voel dat ik minder energie heb en meer moet rusten. Ik breng dus veel tijd door in de zetel. Intussen weet ik precies hoeveel blaadjes er van de boom van mijn overbuur zijn gevallen. (lacht) De dokter zegt dat ik mijn grenzen moet durven aangeven, dat ik tegen bezoek mag zeggen wanneer het genoeg is. Annelies weet dat, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil er zijn voor anderen: voor mijn man, kinderen en kleinkinderen. Ziek zijn is moeilijk voor mij. Ik ben een “gever” van aandacht en zorg, maar dat lukt nu niet en dat valt me zwaar.’

Annelies: ‘Ik zie dat ze een stapje teruggezet heeft. En ik weet hoe moeilijk dat voor haar is.’ 

Miejeanne: ‘Wat ik veel moeilijker vond, was de borstamputatie. Ik kon het litteken wel verzorgen, maar keek daarbij nooit in de spiegel. Pas na enkele maanden besefte ik: dat kan ik niet alleen verwerken. Een oncopsycholoog heeft me daarin begeleid. Dankzij haar heb ik het stap voor stap een plaats kunnen geven.’

Een rugzak vol tegenslagen

Annelies: ‘We hebben al veel meegemaakt in onze familie: mijn man is zwaar ziek geweest, mijn schoonvader en schoonzus hebben allebei kanker gehad … Maar deze keer beleefde ik het anders. Misschien omdat ik ouder ben. Of omdat ik een vrouw ben. Borstkanker komt dan plots heel dichtbij. Meeleven met Miejeanne, die gedichten schrijven, dat hielp me ook om dingen te verwerken.’

Miejeanne: ‘Wat ik vooral voel, is dankbaarheid. Voor de zorg, de warmte en de aanwezigheid van Annelies. Ik moet nog even doorzetten nu en hopen dat het goed komt.’