Sindsdien gaat Lore ook naar zowat elke ontmoetingsdag: een namiddag vol plezante activiteiten met lotgenoten en warme, ongedwongen gesprekken over van alles en nog wat. ‘Natuurlijk gaat het ook over onze ervaringen, maar het wordt nooit te zwaar. Als ik met mensen uit mijn omgeving praat, voelt het al snel beladen of stuit ik op onbegrip. Aan lotgenoten hoef ik niet alles uit te leggen. Wanneer ik moe ben, weten zij hoe dat komt. En als ik iets vergeet, dan wordt er een grapje over ons chemobrein gemaakt. Voor mij voelt het echt als thuiskomen, als eindelijk niet meer de uitzondering zijn.’
Kortsluiting
Voor ze ziek werd, stond Lore met veel goesting en energie als kleuterjuf voor de klas. Na haar behandeling ging ze opnieuw aan het werk, deze keer als zorgjuf. ‘Ik ben niet meer de juf Lore van vroeger. De speelsheid en onbezonnenheid zijn een beetje weg, die heeft de kanker me afgenomen. Vroeger kon ik in een drukke kleuterklas makkelijk het overzicht bewaren, nu heb ik moeite met die veelheid aan prikkels. Ook in mijn privéleven. Een etentje hier, een activiteit daar … Als er veel op mijn planning staat, krijg ik soms een error in mijn hoofd. En daar is niet altijd begrip voor. Langs de andere kant sta ik nu wel sterker in mijn schoenen, ik trek me minder aan wat de buitenwereld over me denkt. Maar toegegeven, het blijft nog steeds een beetje zoeken.’
