Jilke Michielsen over haar botkanker

Jilke Michielsen was op weg naar de top van het wielrennen. Zo kroonde ze zich tot Belgisch kampioen op de weg, de piste en in het tijdrijden. Tot in de zomer van 2023 botkanker werd vastgesteld: het zeldzame Ewingsarcoom. De diagnose betekende het einde van haar wielercarrière.

‘Ik sta al altijd positief in het leven, maar door mijn ziekte misschien nog meer. Mijn motto is “niet zagen, gewoon genieten”. Dat wil ik graag laten tatoeëren, maar door de chemo is mijn immuniteit nu te zwak. Een vriendin liet daarom plaktattoos voor mij maken. Dat was een keileuk cadeau.’

‘Vorige zomer reageerde mijn lichaam goed op de chemo en beslisten mijn arts en ik om de behandeling twee maanden stop te zetten. Ik heb toen een heel mooie zomer beleefd: de Gentse Feesten, vier dagen Pukkelpop mét camping, en op vakantie met ons gezin. Ik heb er zo van genoten om weer even een normaal leven te leiden.’

‘Ik wil vooral gewoon zijn en doen zoals mijn leeftijdsgenoten. Ik schreef me in voor de studie Biomedische wetenschappen. Ik weet dat ik de opleiding nooit zal kunnen afmaken, maar ik wilde ervaren hoe het is om aan de universiteit te studeren.' 

'In december voelde ik me niet goed en kon ik mijn examens niet afleggen. Ik had geen energie om te studeren. Nu gaat het beter. Ik ga af en toe naar de les, maar ben vooral blij met de vriendinnen die ik daar heb leren kennen. Ik geniet van het studentenleven. Veel van mijn vriendinnen uit het middelbaar zitten op kot in Leuven. Ik weet dat ik daar altijd welkom ben. En ik heb een studentenkaart, dus ik mag overal binnen.’ (lacht)

‘In de lesvrije week in februari trok ik een paar dagen met vriendinnen naar Londen. Dat was niet vanzelfsprekend, maar de artsen hebben mijn behandeling rond die reis gepland, in plaats van omgekeerd. Ik kreeg een brief mee, zodat hulpdiensten meteen wisten wat er aan de hand was als er iets zou gebeuren. Dat zijn dingen waar ik nu rekening mee moet houden, maar het houdt me niet tegen om volop te genieten.’

‘Mijn liefde voor de koers is nog altijd groot. Ik begon met wielrennen toen ik acht was. Mijn twee broers reden ook en ik ging elk weekend mee. Zo ben ik erin gerold. Wat ik het meest mis, is de sfeer die rond de koers hangt: aan de start staan samen met vriendinnen, de laatste ronde ingaan, de strijd voor de eerste plaats … Ik besef dat die gevoelens nooit meer terugkomen.’

‘Ik beleef de koers nu vanaf de zijlijn. Ik ga supporteren voor mijn vriendinnen en kijk ook graag naar de grote wedstrijden op tv. Het is het ideale moment voor een middagdutje in de zetel, en de laatste tien kilometer kijk ik dan opnieuw.’ (lacht) ‘Zo blijf ik op mijn manier deel van die wereld, en daar ben ik blij om.’

‘Ik geef niet snel op. Het doorzettingsvermogen dat ik als topsporter leerde, helpt me ook nu om vol te houden. Trainingen wilde ik altijd tot op de minuut afwerken. Zo kijk ik ook naar mijn behandeling. In het begin was dat makkelijker, omdat ik een einddoel had. Nu is genezing niet meer mogelijk. Maar zolang mijn lichaam het aankan, haal ik er alles uit om zo lang mogelijk goed te blijven.’

‘Ik ben net negentien geworden. Op mijn verjaardag nodigde ik enkele vriendinnen uit voor een kaas-en-wijnavond, gewoon gezellig thuis. Op die speciale momenten hoor ik soms een stemmetje in mijn hoofd dat me eraan herinnert dat het misschien de laatste keer kan zijn. Meestal kan ik dat gevoel snel van me afzetten, maar het feit dat dat stemmetje er is, maakt het moeilijk.’