Jarne kreeg vorig jaar een hersentumor

‘Sorry, ik was vergeten dat je vandaag zou bellen voor het interview’, zegt Jarne verontschuldigend wanneer hij de telefoon opneemt. Iedereen vergeet natuurlijk wel eens iets, maar bij Jarne is ‘wel eens’ eigenlijk ‘voortdurend’.

Het is door een stom toeval dat hij te weten kwam dat hij kanker had. In maart vorig jaar werd Jarne, onderweg naar het werk, lastig gevallen door een groepje jongeren. Toen hij aangifte deed bij de politie, raadden ze hem aan naar de dienst spoedgevallen te gaan voor een medisch attest. ‘Daar ontdekten de artsen iets op mijn hersenen wat er niet hoorde te zitten. Een PET-scan toonde erg veel verkleuring, wat duidt op een slechte hersenstofwisseling. Twee weken na dat voorval op straat ben ik geopereerd en bleek ik een astrocytoom graad drie, een kwaadaardige hersentumor, te hebben. Omdat het risico op verlamming heel groot was, konden ze niet alles wegsnijden.’

Ander onderwerp

Dat kanker hem volwassener heeft gemaakt, zegt Jarne, hij staat nu bewuster in het leven. ‘Het heeft me ook getoond wie mijn échte vrienden zijn. Zo is er in het ziekenhuis maar één vriend langsgekomen. We maken binnen onze groep altijd veel plezier … maar we hebben nooit geleerd om te praten over onze gevoelens.’

‘Het voelt soms ook …’ Jarne wikt zijn woorden, want jaloers is hij absoluut niet, benadrukt hij. ‘Ik ben echt blij voor mijn vrienden als ze hun rijbewijs halen, een auto kopen, een mooie reis maken … Maar mijn leven is een beetje stil blijven staan en dat is soms lastig om te beseffen.’

Gezonde geest in een gezond lichaam

Vandaag ziet Jarne er -opnieuw- fit uit, het resultaat van veel sporten en een grote portie doorzettingsvermogen. Voor zijn diagnose bracht Jarne veel tijd door in de fitness, maar na zijn operatie viel hij ruim tien kilo af. ‘Door de chemo was ik erg vermoeid, zo erg dat ik soms in slaap viel op weg naar de revalidatie of tijdens het middageten. Die eerste keer terug in de sportzaal, nog tijdens mijn bestraling, was dan ook confronterend: vroeger kon ik zware gewichten heffen, nu moest ik opnieuw bij de lichtste beginnen. Ik had de keuze: of naar buiten gaan en me erbij neerleggen, of mijn training afmaken. Vanaf die dag ben ik ben blijven trainen en opbouwen. Omdat ik wist dat ik me mentaal beter zou voelen. En die positieve mindset wil ik behouden, ondanks alles.’