Willy Schepers koos voor euthanasie

Het is een schitterend zonnige dag. We kunnen bij Willy thuis buiten onder de luifel zitten met zicht op de mooie tuin. ‘De tuin, dat is mijn vrouw Martine die dat allemaal doet, daar heb ik geen verdienste aan. We zijn samen veel gaan wandelen, veel gaan fietsen, maar voor de rest was ik altijd bezig, op pad of achter mijn computer.’

Tijdens het mooie gesprek loopt Martine af en aan, zorgt voor koffie, water, koekjes. Telkens als ze naar de keuken gaat, raakt ze Willy zacht en lieflijk aan. Heel mooi om zien. Nu het nog kan, denk ik onwillekeurig. ‘Het is zijn beslissing’, zegt ze even verder in het gesprek, ‘maar ik steun hem in alles.’

Willy wou sociaal assistent worden. Dat kan geen toeval zijn, het sociale zat er toen al in. Maar hij luisterde naar de raad van zijn ouders. ‘Zo ging dat toen’, vertelt hij, ‘ik moest apotheker studeren en tja, ik was er in mijn eerste jaar niet door. Een befaamde prof zei: “U mag nog veel komen, meneer Schepers, u haalt het nooit.”’ De prof kreeg ongelijk, Willy maakte een mooie carrière. Niet aan de universiteit, maar wel bij een verdeler van farmaceutische producten.

Tijdens zijn job en na zijn pensioen nam Willy veel verschillende engagementen binnen de gezondheidszorg op. Hij is voorzitter van Wildgroei, lotgenotengroep voor leukemie- en lymfomenpatiënten en bestuurder bij o.a. Kom op tegen Kanker en een ziekenhuis. Willy is een man met een zeer analytische kijk op het leven en de gezondheidszorg. Constructief kritisch, verbaal sterk. Onder andere om mensen met kanker op vele fronten te vertegenwoordigen. Even constructief kritisch voor zichzelf besliste hij op een waardige manier van het leven afscheid te nemen.

‘Waar sta je nu met je beslissing, Willy?’, begin ik voorzichtig. ‘De beslissing is genomen, samen met Martine en mijn kinderen. Hoe hard het ook is voor hen, zij zijn akkoord. Mijn euthanasiedossier is rond, ik wil waardig sterven. Ik wil niet compleet aftakelen. Ik ken mensen die nog enkel kunnen kijken, snakken naar adem, totaal immobiel zijn. Ik respecteer die keuze, maar ik wil dat niet.’

‘Het is een proces van lange datum’, legt Willy uit. ‘Ik kreeg de diagnose van chronische lymfatische leukemie (CLL) toen ik 40 was. Na drie jaar chemotherapie onderging ik in 1995 een geslaagde stamceltransplantatie. Kanker beheerst mijn leven dus al heel lang. En ik heb verdomd veel pijn gehad. Om de pijn te verzachten nam ik al die jaren elke dag een bad van twee uur, soms tweemaal per dag.’

‘Enkele weken geleden – met Pasen, ik ben ook geboren op Pasen – ben ik hervallen. Eerst vonden de dokters niks, maar ik wist beter. Dankzij de tussenkomst van mijn behandelend arts werd mijn PET-scan vervroegd. De kanker was in alle hevigheid terug, er was niets meer aan te doen. Ik ben mijn arts erg dankbaar want toen ik koos voor euthanasie ondervond ik gelukkig geen weerstand. “Met dit rapport zal je geen probleem hebben om uw euthanasiedossier rond te krijgen”, zei ze. Heel directe taal, maar mijn arts had gelijk. Enkele dagen geleden kreeg ik weer hevige pijnen. Mijn huisarts gaf me een morfinespuit en nu heb ik permanent fentanylpleisters. Dat helpt, maar ik voel het wel, mijn lichaam gaat heel snel achteruit. Ik voel me nu al 90.’

‘Van bij het begin was er de overtuiging: ik wil waardig sterven. Ik heb er ook geen schrik van, ik ben zeker dat ik het zal kunnen. Want ik ben dankbaar. Ik heb eigenlijk 33 extra jaren gehad. Ik heb mijn twee kinderen zien groot worden, drie prachtige kleinkinderen mogen meemaken. Mijn hele gezin nu onder druk zetten, dat wil ik niet. Trouwens, waardig sterven, dat vind ik rustgevend. Zelf kunnen kiezen, ik zie het als een bevrijding. Hoeveel keer heb ik bij begrafenissen niet gehoord … “Blij dat hij of zij eindelijk is mogen vertrekken”. Ze zijn opgelucht en dat begrijp ik. Ik heb een schoon leven gehad, een fijn huwelijk. Mijn kinderen doen het goed. Ik heb geen enkele reden om mistevreden te zijn. Ik heb het ook met Martine heel goed doorgesproken: “Als jij dat niet wil, dan doe ik dat niet”. Maar zij is akkoord en de kinderen ook.’

Ik sta versteld dat Willy – ook in deze omstandigheden – zo open spreekt. Willy: ‘Het is eigenlijk heel raar: op die manier sterven geeft verrassende inzichten over het leven. Eigenlijk geniet ik er zelfs een beetje van. Wat voor mooie woorden een mens allemaal krijgt, ook van mensen van wie je het niet zou verwachten. Ik had die mooie berichten anders niet gezien. Misschien moeten mensen elkaar spontaan ook wat meer waarderen. Velen reageren heel onwennig op mijn beslissing, maar de meesten aanvaarden het uiteindelijk wel. Ik heb het eerlijk gezegd tegen iedereen, ook aan de provinciale overste van de Zusters Salvatorianessen. Ook dat werd een liefdevol gesprek.’

Willy wou sociaal assistent worden, hij is een grote sociale meneer geworden. Gelukkig buisde een prof hem voor apotheker, want daardoor is hij met grote onderscheiding geslaagd voor het leven.