Sofie Guns kan niet meer genezen, maar vindt houvast in haar job

Ze beseft dat haar situatie niet voor iedereen haalbaar is. ‘Niet elke job laat zo’n regeling toe. Ik weet dat ik in een luxepositie zit. Veel mensen willen wel werken, maar kunnen dat door hun gezondheid, jobinhoud of situatie gewoon niet. Tegelijk denk ik dat er voor lotgenoten die wél willen werken vaak meer mogelijk is dan wat vandaag wordt toegepast.’

Voor Sofie betekent werken veel meer dan taken afvinken. ‘Ik heb dankzij mijn job het gevoel dat ik er nog bij hoor. Ik geniet van de sociale contacten, de babbel bij de koffiezet, en ik voel me minder eenzaam. Op de werkvloer voel ik me normaal. Niet alleen ‘die zieke’.  Artsen vragen me soms hoelang ze me moeten thuisschrijven. Dan leg ik uit dat werken voor mij net helpend is. Mijn werk is mijn uitlaatklep. Mijn reden om ’s ochtends op te staan.’ 

In haar job moedigt Sofie lotgenoten aan om, als het haalbaar is, te bekijken wat mogelijk is. ‘Dat kan starten met twee halve dagen werk per week, en misschien later uitbreiden. Maar alleen als je gezondheid en job het toelaten natuurlijk. Tijdens zware chemo’s heb ik zelf ook op de pauzeknop gedrukt. Luisteren naar je lichaam blijft het belangrijkste. In mijn job als gezondheidscoördinator probeer ik mensen wel te laten voelen dat werken geen alles-of-nietsverhaal hoeft te zijn. Omdat ik zie dat, als werken wél lukt - zelfs in heel beperkte vorm - het je mentaal welzijn kan opkrikken. Daar ben ik echt van overtuigd.’