‘Eind vorig jaar ging het zo slecht dat ik vreesde dat ik niet lang meer had. Ik ben toen aan een sjaal begonnen: daarmee zou ik doorgaan zolang ik nog te leven had. Mijn non-stopsjaal, noem ik het. Elke dag werk ik eraan, soms maar even, soms ook urenlang. Ik zou graag ook kleren breien voor mensen met een handicap, die daardoor een speciaal model nodig hebben. Maar dat blijft voorlopig bij een droom.’
‘Via Facebook krijg ik veel fijne reacties. Sommige volgers, soms zelfs onbekenden, doneren spontaan wol. Dat is heel welkom. Maar vooral de steun en belangstelling doen veel deugd. Intussen is mijn sjaal al zo’n vijftig meter lang. Tot voor kort zeulde ik hem mee als ik voor een infuus naar het ziekenhuis moest, intussen is hij te zwaar. Mijn zoon zegt soms lachend dat onze woonkamer binnenkort te klein gaat zijn.’
‘Volgens mijn oncoloog behoor ik tot de 2 procent patiënten die met mijn diagnose na twee jaar nog in leven zijn. De onzekerheid vind ik het moeilijkst. Toch ben ik niet ongelukkig. Mijn zoon zorgt heel goed voor mij en ik geniet van de kleine dingen, zoals spelen met mijn honden. Ik hoop dat mijn sjaal nog heel lang mag worden: zolang ik het nog kan, ga ik daarmee door.’
PS Je kunt Veerle volgen via Facebook en haar WhatsAppkanaal.
