Viv Van Dingenen had in 2017 eierstok- en baarmoederkanker

Viv Van Dingenen werkte begin 2017 aan vijf producties voor theater en televisie toen ze haar professionele leven noodgedwongen op pauze moest zetten. ‘Ik had eind 2016 wat vage klachten, een gevoel van een opgezette buik. Een scan op vraag van de huisarts bracht niets aan het licht. Kort daarna ontdekte mijn gynaecologe bij een jaarlijkse controle een cyste op een van mijn eierstokken. Ze besliste een kijkoperatie en verder onderzoek te doen. Toen ze me opbelde om te vragen of mijn man kon meekomen voor de bespreking van de resultaten, wist ik dat we slecht nieuws zouden krijgen.’

Goed geïnformeerd

‘Ik bleek eierstokkanker te hebben. Ik wist daar niets van af. Ik had enkele minuten nodig om de eerste dreun te verwerken, nadien heb ik mijn gynaecologe overstelpt met vragen over de ziekte, de behandeling, de overlevingskansen. Ook thuis ben ik direct van alles gaan opzoeken op het internet: wetenschappelijke studies, artikels van universiteiten, informatie van Kom op tegen Kanker. Zo zit ik in elkaar.’

‘Ik heb alle vertrouwen in de dokters en de oncologisch verpleegkundigen, ik heb het aan de wetenschap te danken dat ik hier nog zit. Tegelijkertijd wil ik goed geïnformeerd zijn, weten waar ik eventueel op kan letten en wat de voorgestelde behandelingen precies inhouden. Als patiënt moet je veel beslissingen nemen in overleg met het behandelend team. Dan wil ik dat zo geïnformeerd mogelijk kunnen doen.’

Complexe operatie

Eierstokkanker komt niet zo vaak voor. Omdat hij dikwijls pas laat ontdekt wordt, zijn de overlevingskansen op vijf jaar minder dan vijftig procent. ‘Ik ben mijn gynaecologe eeuwig dankbaar omdat zij de diagnose vrij vroeg heeft gesteld. Zij heeft me voor de operatie ook doorverwezen naar een ziekenhuis dat elk jaar een groot aantal patiënten met eierstokkanker behandelt. De chirurgische ingreep is zo complex dat de overlevingskansen beduidend hoger zijn in een ziekenhuis met veel ervaring.’

Tijdens de operatie, die goed verliep, werden bij Viv alle vrouwelijke voorplantingsorganen weggenomen: de baarmoeder, de eierstokken, de eileiders. In de baarmoeder vonden de artsen nog een tumor. Vijf dagen na de operatie kon ze naar huis. Nadien kreeg ze zes chemobehandelingen met een tussenperiode van telkens drie weken.  Omdat er ook in de baarmoeder een tumor zat, volgden nog inwendige en uitwendige bestralingen, de laatste in oktober 2017.

Een week slecht, twee weken goed

‘De eerste week na de chemotherapie was altijd zeer moeilijk. Ik had vooral last van pijn in mijn benen. De derde nacht was die zo hevig dat ik niet kon slapen. En gedurende een drietal dagen kon ik geen trap op of af. Ik had geen controle over mijn beenspieren, ik wist niet welke kant mijn voeten zouden uitgaan. Maar na een week was die pijn weg en volgden veertien goede dagen waarin ik bijvoorbeeld zonder problemen kon gaan wandelen. Dat patroon herhaalde zich na elke chemobeurt en dat gaf me houvast. Ik wist dat ik me door die eerste week moest spartelen en dat het dan beter werd.’

‘We waren al aan het repeteren toen er plots problemen opdoken met de verzekeringsmaatschappij. Bij een reeks wordt altijd een verzekering afgesloten voor het geval een van de acteurs iets zou overkomen waardoor de opnames moeten worden stopgezet. De maatschappij in kwestie wilde mij als kankerpatiënt niet verzekeren. Een van de producers die kort daarvoor zelf een familielid had verloren aan kanker, vond dat absoluut niet kunnen. Via de verzekeraar van VTM is het gelukkig in orde gekomen. Sindsdien heb ik op dat vlak geen problemen meer gehad.’

Spaarzaam zijn met energie

Intussen is Viv weer volop aan het werk. De ratrace waarin ze zich vroeger liet meeslepen, laat ze aan zich voorbijgaan. ‘Ik ben vaak over mijn limieten gegaan, ook in de maanden voordat ik ziek werd. Dat doe ik nu niet meer. Ik zou het trouwens fysiek ook niet meer aankunnen. Tijdens mijn behandeling had ik niet veel last van vermoeidheid, die is pas later gekomen. Ook nu nog dwingt ze me om selectiever te zijn in het werk dat ik aanneem. En ze verplicht me om spaarzaam om te springen met mijn energie. Als ik ’s avonds op de planken sta, moet ik tot de middag slapen zodat ik de energie heb om alles te geven.’

‘Wat ziek zijn nog heeft veranderd, is dat ik nu veel meer kan genieten van kleine dingen. Een autorit na een nachtopname voor televisie was vroeger een verplichte verplaatsing, nu kan een rit met goede muziek op de radio me echt gelukkig maken. Maar vooral de ontmoetingen met anderen zijn nog intenser geworden. Warmte en liefde, dat is het allerbelangrijkste in het leven.’