Véronique Ramakers doorbreekt taboe rond schaamlipkanker

Véronique ontvangt ons met een warme glimlach en Limburgse vlaai. Don’t wait for the perfect moment, take the moment and make it perfect, lezen we op een poster in haar huis. Dat typeert Véronique helemaal. Hoezeer haar veerkracht ook op de proef wordt gesteld, ze geniet van het leven.   

‘Drie jaar geleden kreeg ik vulvakanker. Op dat moment had ik al jaren lichen sclerosus, een auto-immuunziekte die gepaard gaat met witte vlekjes, verklevingen en wondjes op de schaamlippen. Ik wist dat die ziekte in kanker kan ontaarden, maar had daar nooit bij stilgestaan. Tot ik een grote wonde kreeg. De gynaecoloog zag meteen dat het ernstig was en verwees me door naar het ziekenhuis. Na een biopsie kreeg ik de diagnose vulvakanker. De grond verdween vanonder mijn voeten.’

‘Een week later al ging ik onder het mes. Mijn beide schaamlippen en volledige clitoris werden verwijderd. Tijdens diezelfde operatie werden er nieuwe schaamlippen gereconstrueerd uit nabijgelegen huid, waardoor je het verschil met een gewone vulva niet kon zien.’

‘Na een dikke week mocht ik naar huis, chemotherapie of bestraling was niet nodig. De revalidatie was lang en pijnlijk. Maar het ergst vond ik nog dat onze zomervakantie niet kon doorgaan. Niet voor mezelf, maar voor onze twee dochters.’

‘Terug thuis van het ziekenhuis kon ik het verdict gewoon niet aanvaarden. Ik begon te googelen en als ik mijn symptomen intikte, kwam ik bij de auto-immuunziekte sarcoïdose terecht. Maar ik schoof dat terzijde: wie was ik om aan de diagnose te twijfelen? Voor ons vertrek onderging ik een longbiopsie, de uitslag zou ik na onze reis krijgen.’ 

En dan, weer thuis van vakantie, bleek het ongelooflijke waar: de diagnose berustte op een vergissing. Véronique leed niet aan kanker, maar inderdaad aan sarcoïdose, een ziekte die gepaard gaat met ontstekingen overal in het lichaam. De zogenaamde uitzaaiingen waren ontstekingsreacties. Ook sarcoïdose is een zwaar vonnis, maar Véronique kon haar geluk niet op: ze ging niet dood.

Véronique en haar gezin waren nauwelijks bekomen van alle commotie, of een nieuwe tegenslag diende zich aan. Een half jaar na de foute diagnose belandde ze opnieuw op de spoed, deze keer met heftige vaginale bloedingen. ‘Die waren het gevolg van vleesbomen in mijn baarmoeder. Om het bloeden te stoppen moest de chirurg mijn baarmoeder verwijderen. Ik was voor de derde keer aan de dood ontsnapt, maar de impact was en is groot.’

Haar intieme leven kwam al na de eerste ingreep op de helling te staan. Doordat Véronique geen clitoris meer heeft, kan ze niet meer tot een orgasme komen, wat ze altijd belangrijk vond. ‘Na mijn eerste operatie probeerden mijn man en ik nog een keer te vrijen, maar dat bleek toen te pijnlijk. Sindsdien hebben we geen seks meer gehad. Ik ben er gewoon te bang voor. Bang dat het weer pijn zal doen, bang ook voor een teleurstelling. Wat als ik opgewonden raak, maar dat alleen maar tot frustratie leidt?’

‘Intimiteit voelt momenteel als een groot mijnenveld. Maar ook al heeft mijn man veel begrip, ik wil niet dat we voortaan als broer en zus door het leven gaan. Daarom gaan we sinds kort naar een seksuoloog. Dat doe ik in de eerste plaats voor mijn man, maar ook wel voor mezelf.’

‘Ik ben vanaf de eerste dag heel open geweest over mijn kanker. Omdat dat hielp bij de verwerking, maar ook uit een soort van verzet. Waarom zou ik over mijn kanker moeten zwijgen terwijl iedereen vrijuit mag praten over borst- of longkanker? Ja, het is daar beneden, maar wat dan nog?’

‘Ik zie het als een missie om het taboe rond vulvakanker te doorbreken. Voel je iets raars aan je schaamlippen, ga dan alsjeblieft naar de gynaecoloog. Als ik met die boodschap ook maar één vrouw bereik, is mijn missie geslaagd. Dat geldt ook voor lichen sclerosus: laat witte vlekjes of wondjes op je vulva altijd checken. Bij mij is de aandoening helaas teruggekomen op de gereconstrueerde schaamlippen. Daardoor bestaat de kans dat ik een tweede keer vulvakanker krijg. Maar ik word nauwgezet opgevolgd.’

Gelukkiger dan ooit

‘Hoe moeilijk het soms ook is, toch sta ik vandaag positief in het leven. Meer nog: ik voel me gelukkiger dan ooit, hoe vreemd dat ook mag klinken. Ik werk dan wel niet meer, maar kan mijn kinderen van dichtbij zien opgroeien. Sinds mijn kanker ben ik me sterk gaan bezighouden met de kracht van de menselijke geest. Ik ben ervan overtuigd dat je met de juiste mindset heel sterk je levensloop kan beïnvloeden.’

‘Als je elke dag tegen jezelf zegt dat je mooi en de moeite waard bent, ga je daar naar denken en handelen. Dat motto probeer ik uit te dragen. Ik durf het bijna niet luidop te zeggen, maar ik ben dankbaar dat ik die kanker gekregen heb. Vroeger was ik een pessimist, nu een onverbeterlijke optimist. Let op mijn woorden: ik word honderd jaar.’