Schouder aan schouder: Lia Claes en haar hartsvriendin Karin Warnant

Karin: ‘Lia en ik groeiden op in Landen. We zagen elkaar op school en in de scouts, maar echt goede vriendinnen werden we pas vanaf ons twintigste. Toen Lia naar Brugge en later naar Gent verhuisde, hield de vriendschap stand. We zien elkaar gemiddeld vier keer per jaar. Meestal komt Lia enkele dagen naar Landen. Ze logeert bij mij, krijgt een sleutel en mag doen alsof ze thuis is. Dat lukt haar prima. Het gebeurt wel eens dat ik moet werken tijdens haar verblijf. Maar omdat Lia hier haar roots en oude vriendenkring heeft, verveelt ze zich nooit. We doen uiteraard ook dingen samen: een uitstapje maken of gezellig koken. Soms hebben we helemaal geen plannen. Hoe dan ook: saai is het nooit als we samen zijn, gezellig altijd.’

Lia: ‘Een van de laatste keren dat ik bij Karin verbleef, zal ik nooit vergeten. Het was bij haar dat ik plotseling een bloeding kreeg. Dat was me sinds de menopauze nog nooit overkomen en ik was meteen ongerust. Ik had ook al een tijdje buikpijn en voelde dat er iets niet klopte. Enkele weken later had ik een afspraak bij de gynaecoloog.’

Karin: ‘Toen Lia me vertelde dat er eierstokkanker bij haar was vastgesteld, bekeek ik onmiddellijk hoe ik haar vanop afstand kon helpen. Ik zou vooral mentale steun bieden. Als grote babbelaar nam ik me in eerste instantie voor iets vaker mijn mond te houden. Ik zou meer luisteren en mijn eigen zorgen parkeren.’

Karin: ‘Wat ik zo bewonderde aan Lia is dat ze zich nooit in zelfmedelijden wentelde. Ze kon ook makkelijk over haar kanker praten. De spreekwoordelijke olifant in de kamer was er nooit. Daardoor konden we alles benoemen: ik mocht vragen naar haar angsten en donkerste gedachten zonder bang te zijn iets verkeerds te zeggen.’

Lia: ‘Ik vind het niet erg om over mijn ziekte te praten. Zelfs na tientallen keren lucht het me nog steeds op mijn verhaal te doen. Dat luisterende oor van Karin heb ik dan ook erg geapprecieerd. Maar Karin was veel meer dan dat. Zonder me op te hemelen, kon ze heel concreet mijn sterktes benoemen en dat hielp mij om door te gaan. Karin is ook een en al vitaliteit. Tijdens mijn behandeling voelde ik me vaak uitgeput, maar haar tomeloze energie werkte aanstekelijk.’

Karin: ‘Ik heb er altijd over gewaakt dat ik niet betuttelend zou overkomen. Tegelijkertijd wilde ik ook niet doen alsof Lia’s kanker best meeviel, dat zou respectloos geweest zijn. Toch wilde ik voor haar dat glas zijn dat halfvol is, zonder de ernst te bagatelliseren. Een beetje tegengewicht bieden vond ik belangrijk.’

Lia: ‘Hoewel mijn diagnose en maanden van behandeling lastig waren, waren er zeker ook lichtpuntjes. Ik was erg onder de indruk van de warmte, de betrokkenheid die je ervaart van familie, vrienden, kennissen en collega’s. Nooit eerder heb ik zo sterk gevoeld dat heel wat mensen mij graag zien. Ik was me daar niet van bewust of misschien wilde ik het gewoon niet geloven.’

Lia: ‘Ook tijdens een zware periode van kanker oog blijven hebben voor de lichte aspecten van het leven. Die boodschap wilde ik graag doorgeven aan lotgenoten. Omdat ik gepassioneerd ben door fotografie, ontstond het idee om een ludieke fotoshoot te maken. Ik wilde mijn kale hoofd tonen, maar op een originele en vrolijke manier. Toen ik mijn idee aan Karin vertelde, reageerde ze meteen enthousiast.’

Karin: ‘Ook in de slechtste periode van je leven ben je nog altijd meer dan je ziekte. Lia was voor mij tijdens haar behandeling ziek en vaak ongerust, maar daarnaast bleef ze wel de humoristische vrouw die ze altijd geweest is. En die fotoshoot bewees dat des te meer. Voor de foto’s kwam ze een weekendje naar mij. Lia was klaar met haar behandeling en had net haar eerste goede controle achter de rug. De sfeer was optimaal. We trokken ons terug in mijn geïmproviseerde fotostudio op zolder. Lia poseerde met allerlei attributen op haar hoofd, knalrode lippen en de gekste gezichtsuitdrukkingen. Tranen hebben we gelachen toen.’

Lia: ‘Normaal gezien ben ik nooit tevreden over foto’s van mezelf, maar deze reeks vind ik echt geslaagd. De foto’s illustreren mooi de evolutie van de zieke Lia met kaal hoofd naar de Lia die haar kanker aanpakt en er probeert het beste van te maken. De laatste foto is een Lia met Marie Antoinettekapsel, toen nog met badschuim. Ondertussen zijn we echt zover. Er staat weer haar op mijn kruin. Zo weelderig als mijn badschuimkapsel is mijn haardos nog lang niet, maar ik ben al heel blij met wat er is.’