Roos Vercauteren over leven na mondbodemkanker

Toen Roos een klein, bloemkoolvormig blaasje ontdekte in haar mond, wist ze als verpleegkundige meteen wat dat betekende. Toch stapte ze pas enkele weken later naar de dokter. ‘Ik had tijd nodig om het te verwerken.’

‘De huisdokter verwees me door naar een mka-arts (gespecialiseerd in aandoeningen aan mond, kaak en aangezicht, red.) en die nam een biopsie. Enkele dagen later kreeg ik de diagnose: het was kanker.’

‘De bestraling tastte ook mijn onderste speekselklieren aan, waardoor voedsel niet meer makkelijk naar achteren in mijn mond kan glijden, maar zoals bij een hamster tussen mijn gebit en kaak blijft zitten. Ik eet traag en kan niet meer alles eten. Ik heb veel uitgeprobeerd, zelfs babypapjes heb ik geproefd. Nu weet ik wat ik kan eten en wat niet. Ik heb zo lang zin gehad in een biefstuk met friet. Dat is nu gelukkig over, al heeft het wel lang geduurd. (lacht) Maaltijden die te droog zijn, mix ik tot een soort saus. En dat smaakt ook.’

‘Omdat eten zo traag en moeizaam verloopt, ben ik sterk vermagerd. Mensen in mijn omgeving begrijpen dat niet altijd. Ze geven advies: “Probeer dit eens, of dat.” En zelfs mijn ouders blijven me overtuigen om een koekje te nemen als ik op bezoek kom. Het is allemaal goed bedoeld. Maar hoeveel ik ook probeer, ik kom niet meer bij.’

‘Het heeft lang geduurd voor ik weer op restaurant durfde gaan. Nu bestel ik altijd een vispannetje, omdat ik weet dat dat lukt. Ik ben er opnieuw bij en dat doet deugd.’

‘De grootste impact ondervind ik van de vermoeidheid. Na de behandeling was ik zo moe. Ik kon niks meer en was helemaal op. Na lang zoeken bleek dat ook mijn schildklier was aangetast door de bestraling. Met medicatie gaat het nu beter, maar de vermoeidheid blijft.’

‘Werken lukt niet meer. Als verpleegkundige moet je je honderd procent kunnen geven. Maar ik ben mijn kracht kwijt. Zelfs een korte wandeling met mijn twee honden lukt niet meer. Dat doet me pijn. Ik was vroeger altijd de sterke, zowel thuis als op het werk. Nu moet iedereen op mij wachten. Dat is frustrerend.’

‘Op een bepaald moment zat ik diep in de put. Via Facebook kwam ik in contact met lotgenoten. Bij hen vond ik veel steun. Nu werk ik mee in de nieuwe lotgenotengroep SmakSmak, een contactgroep voor mensen met en na mondkanker.’

‘Ik heb zelf mogen ervaren hoeveel deugd het kan doen om je verhaal te delen met anderen. Nu wil ik mensen die geconfronteerd worden met mondkanker een luisterend oor bieden. Daarnaast organiseren we met SmakSmak ook informatieve ontmoetingsavonden.’

‘Ik besef dat kanker me veranderd heeft. Vroeger was ik een sterke. Ik was zelden ziek en spartelde me overal doorheen. Nu ben ik bang om opnieuw ziek te worden. Toen mijn poortkatheter eruit mocht, heb ik gevraagd om hem te laten zitten. Ik dacht, ik heb hem misschien nog nodig. Ik kan die angst moeilijk van me afzetten.’