Karl Meesters over uiterst zeldzame wekedelentumor

Karl Meesters kreeg op zijn 16de te horen dat hij aan een zeldzame oogziekte leed. Hij zou in de jaren die volgden nagenoeg blind worden. Maar nooit heeft hij zich afgevraagd waarom hem dat moest overkomen. Nadat bij hem in 2021 een uiterst zeldzame wekedelentumor vastgesteld werd, was dat anders. ‘Toen ik dat nieuws kreeg, was ik ervan overtuigd dat ik ging sterven. Oneerlijk vond ik het, dat ik mogelijk op mijn 40ste mijn eenjarige zoon zou moeten achterlaten.’

‘Het is al april als de nieuwe biopsie uiteindelijk aan het licht brengt dat ook ik een sarcoom heb. En wel een scleroserend epithelioïd fibrosarcoom (zie kader, red.): uiterst zeldzaam en agressief. Bovendien worden op mijn longen twee verdachte plekjes gezien. Uitzaaiingen? Niemand weet het.’

‘Het nieuws bereikt me over de telefoon, want we zijn 2021 en zitten midden in de derde coronagolf. De hemel valt op mijn hoofd en ik denk: ik ga sterven. Ook de artsen houden daarmee rekening. Mijn zoon is op dat moment één jaar oud. Ik neem hem vast en stort helemaal in. Het is onwezenlijk te beseffen dat zijn leven net begint en dat van mij op het punt staat te stoppen.’

‘Aan het slechte nieuws lijkt maar geen einde te komen. Chemotherapie heeft met mijn type sarcoom geen enkele zin. Snijden, stralen en bidden zijn dus de enige opties. Bovendien ligt de tumor gevaarlijk dicht bij een zenuw die mijn linkerbeen aanstuurt. De artsen vrezen dat de zenuw geraakt zal worden tijdens de operatie, waardoor ik niet meer zal kunnen stappen. De hemel valt voor een tweede keer op mijn hoofd. Ik heb al een visuele beperking, een fysieke kan ik er niet meer bij hebben.’

Atoombom

‘De operatie wordt gepland en pas dan beslis ik mijn moeder in te lichten over mijn kanker. Bewust, want ik ben bang dat het nieuws op haar zal inslaan als een emotionele atoombom. Ook mijn moeder is slechtziend. Ik heb mijn visuele beperking van haar geërfd en sinds mijn jeugd gaat ze gebukt onder een enorm schuldgevoel. Als ze verneemt dat ik kanker heb, weent ze. Maar onmiddellijk daarna belooft ze om samen met mij ten strijde te trekken.’
 

‘Ik kan de ernst van de situatie maar moeilijk vatten, want ik voel me kerngezond. Begin mei reis ik naar Gent om me te laten opereren. Het wordt een bewogen rit. Herinneringen laaien op. Twintig jaar geleden legde ik hetzelfde traject af naar mijn oogarts. Ik zou er het nieuws krijgen dat mijn slechtziendheid al zo vergevorderd was dat een auto besturen niet meer kon. Ik moest mijn rijbewijs inleveren. Als ik pech heb, zal dit de tweede keer zijn dat ik na een bezoek aan Gent een stuk van mijn mobiliteit verlies.’

‘Maar hoeveel ongeluk ik in 2021 ook gehad heb, toch lijk ik nu met die kanker weg te komen. We zijn bijna vier jaar later en bij elke controle krijg ik goed nieuws. Ik ben de puinhoop weer aan het opbouwen en durf opnieuw toekomstplannen maken. Voorzichtig, want ik ben bang dat alles plots weer zal instorten.’

‘Van de kanker hou ik fysiek niets over, maar het emotionele litteken is groot. Ik weet nog altijd niet goed wat ik met dat verhaal moet. Dat het mijn leven in een andere plooi heeft gelegd, is zeker. Mijn naïviteit ben ik kwijt, maar ik kreeg er meer lef voor in de plaats. In 2022 kreeg ik twee redactrices over de vloer die een idee hadden voor een televisieprogramma. Ik heb nooit iets met tv gehad en toch dacht ik: komaan, probeer het.’

‘Met Niks te zien zette ik mijn eerste stappen in televisieland. Het was een fantastisch project en het heeft de deur op een kier gezet voor weer andere projecten. Zo mooi kan het leven dus ook zijn. De wind waait vaak hard, maar gelukkig komt hij niet altijd uit de verkeerde richting.’