‘In Albanië, mijn geboorteland, wisten ze niet hoe ze me moesten behandelen. De dokter zei letterlijk: “Als ik jullie was, zou ik zo snel mogelijk weggaan.”’ Eridona was acht jaar toen ze voor het eerst ziek werd. Op zoek naar medische hulp belandden zij en haar familie, via Italië, in ons land. In het UZ Brussel kreeg Eridona haar diagnose: een multifocaal glioom aan de oogzenuw, een soort hersentumor. ‘Opereren was onmogelijk, maar dankzij een jaar lang chemotherapie werd ik beter. En bleef ik een hele tijd stabiel, hoewel ik regelmatig op controle moest.’
Tijdens zo’n controle, nu vijf jaar geleden, ontdekten artsen dat de tumor opnieuw actief was. Een paar dagen voor ze achttien werd, startte Eridona met doelgerichte therapie. ‘Sindsdien moet ik élke dag medicatie nemen. Dat is heftig, want ik heb veel last van vermoeidheid, misselijkheid en acne. Soms is het zo erg dat ik de therapie even moet onderbreken. Maar voorlopig is dit de beste oplossing om de tumor in slaap te houden. Misschien zal ik dus de rest van mijn leven medicatie moeten blijven nemen.’
