De moeder van Eva de Steur kreeg borstkanker

Het laatste jaar van de middelbare school, voor veel tieners een feestelijke afsluiter, was voor Eva een sombere periode. Ze was dat laatste jaar nog van school veranderd en vond maar moeizaam haar draai in haar nieuwe klas. Corona maakte het er niet gemakkelijker op. En dan moest de grootste klap nog komen.

‘Op een dag vertelden mijn ouders me dat mama waarschijnlijk borstkanker had. Een officiële diagnose was er nog niet, maar mama is zelf huisarts, en wist dat het niet goed was. Een paar dagen later wisten we het zeker. Het goede nieuws was dat ze er snel bij waren en dat er geen uitzaaiingen waren. Maar mama moest wel een zware behandeling ondergaan. Ze was een klein jaar buiten strijd.’

‘Op voorstel van mijn ouders praatte ik wel af en toe met de praktijkondersteuner van onze huisarts (zorgverlener binnen een Nederlandse huisartsenpraktijk die ondersteuning biedt bij psychische problemen of een chronische ziekte). Maar daar praatte ik nooit over wat me echt bezighield, uit schrik dat het mijn ouders ter ore zou komen. We woonden immers in een klein dorp, en mama kende de andere huisartsen natuurlijk ook.’

‘Over de ziekte van mama was er veel openheid. Wat mijn ouders wisten, wisten mijn broer en ik ook. Maar over onze grootste angsten werd er niet gepraat. De behandeling verliep prima, maar altijd was er de gedachte: wat als de volgende scan minder goed nieuws brengt? Alle vier waren we bang dat mama dood zou gaan. Achteraf bekeken hadden we daar beter over gepraat. Dan waren we maar met z’n allen in tranen uitgebarsten, dat is niet erg. Maar het idee van mijn ouders te zien huilen, vond ik toen heel eng. En ik had ook de irreële gedachte dat, als ik die angst hardop uitsprak, hij werkelijkheid zou worden.’

‘Pas toen mijn moeder zo goed als hersteld was, zo’n twee jaar na de diagnose, heb ik mijn ouders voor het eerst in vertrouwen genomen. We zaten samen op de bank en opeens floepte het er allemaal uit. Ik vertelde hen over mijn eenzaamheid en hoezeer ik mezelf had weggecijferd. Het voelde zo goed om eindelijk eens mijn hart te luchten. Voor het eerst kwam toen echt het besef wat er allemaal gebeurd was, en daarmee ook het verdriet. Dat was heel heftig.’ 

‘Mijn ouders schrokken heel erg. Al die tijd hadden ze gedacht dat ik wel naar hen zou toe komen als er iets was. Ze vonden het vreselijk dat ik als 17-jarige zoveel op mijn schouders had willen nemen. Vandaar mijn raad aan ouders in dezelfde situatie: blijf het gesprek met je kinderen aangaan, want jongeren vertellen niet altijd spontaan wat er speelt. En maak moeilijke onderwerpen bespreekbaar, zoals angst voor een slechte afloop. Als je dat al een keer benoemd hebt, is de drempel nadien lager om er opnieuw over te praten.’