Tinneke Tops over seksualiteit na kanker

Ik sta niet meer te springen om te vrijen
Tinneke Tops
Uit Leven, editie 95, juli 2022

Tinneke Tops (44) werd twee keer behandeld voor baarmoederhalskanker. Toen alles achter de rug was, juichte haar omgeving. Maar voor Tinneke begon dan pas het verwerkingsproces. ‘Ik moest leren leven met mijn nieuwe “ik” en aanvaarden dat niets nog hetzelfde was. Ook op seksueel vlak veranderde er veel.’

Auteur: Liesbet De Vuyst - Fotograaf: Filip Claessens
tt95-1

In 2016 kreeg Tinneke baarmoederhalskanker. Ze onderging een Wertheimoperatie: een ingreep waarbij baarmoeder, baarmoedermond, steunweefsel en vaginatop worden verwijderd. Omdat Tinneke nog geen vijftig was, behield ze haar eierstokken. Zo bleef ze het vrouwelijk hormoon oestrogeen aanmaken en kwam ze nog niet in haar menopauze terecht.

Langzaam en voorzichtig

Door de operatie is Tinnekes schede korter en gevoeliger dan vroeger. Dat merkte ze wanneer ze de eerste keer vrijde. ‘Mijn man en ik hebben na de operatie een half jaar gewacht voordat we weer seks hadden. Heel langzaam, zonder iets te forceren deden we het die eerste keren. Want penetratie was pijnlijk: door de kortere schede kwam de penis nu tegen de vaginatop die uiterst gevoelig was. Gelukkig heb ik een voorzichtige en geduldige man. We probeerden verschillende standjes uit en merkten dat de ene houding comfortabeler voor me was dan de andere. Uiteindelijk slaagden we erin om na verloop van tijd weer pijnloos en zoals vroeger te vrijen.’ 

Verklevingen

Vier jaar na de operatie ondervond Tinneke weer meer pijn bij penetratie. Er zat opnieuw een tumor, deze keer in de vaginatop. Die werd behandeld met uit- en inwendige bestralingen. Daarbij vielen haar eierstokken niet meer te redden. ‘Ik merkte meteen dat de gevolgen veel groter waren dan na de eerste operatie. Ik kwam in mijn menopauze terecht. Seks zei me plotseling niets meer. Bovendien werd vrijen nog pijnlijker, want door de radiotherapie kreeg ik last van vaginale verklevingen.’

tt95-2

‘Die verklevingen moet ik tegengaan door een aantal keren per week gedurende enkele minuten plastic staafjes of pelottes in mijn schede aan te brengen. Dat klinkt niet onoverkomelijk, maar voor mij is het dat wel. Het doet pijn en bovendien krijg ik met drie kinderen in huis dat moment moeilijk in mijn dag ingepland. Via een Facebookgroep voor vrouwen met een gynaecologische kanker merkte ik dat ik niet de enige was die een hekel had aan die pelottes. Ik kreeg er het advies om een Engelse webinar van een gynaecoloog-oncoloog te volgen. Zij raadde patiënten met verklevingen een vibrator aan. Die bestaan in allerlei vormen en formaten en zijn daardoor aangenamer om in te brengen. Daarnaast adviseerde ze om geregeld een luchtdrukvibrator te gebruiken. Dat apparaatje zorgt ervoor dat je een orgasme krijgt zonder penetratie. Klaarkomen is belangrijk om de vagina doorbloed en elastisch te houden. Ik heb me die vibrators aangeschaft, maar genieten hoort er niet bij. Die speeltjes zijn zuiver functioneel. Door het gebrek aan libido en de pijn blijft het een opgave om ze te gebruiken. In principe zou ik meerdere keren per week met die speeltjes aan de slag moeten, maar ik ben al blij als het er om de veertien dagen eens van komt.’

Mijn man en ik hebben andere manieren gevonden om dicht bij elkaar te zijn en lichamelijk te genieten.

Nieuwe 'ik'

Niet alleen de verklevingen tegengaan is pijnlijk, ook vrijen blijft een uitdaging. ‘We zijn nu anderhalf jaar na de bestralingen, maar nog iedere keer verlies ik bloed en slijm bij penetratie. Dat is onaangenaam. Maar ook de pijn mindert niet. De vaginatop, de wanden: ze blijven overgevoelig. Het gevolg is dat ik niet meer sta te springen om seks te hebben en wij dus niet meer zo vaak vrijen. Mijn man vindt het lastig om het initiatief te nemen uit angst dat hij mij zou forceren. Gelukkig kunnen we daarover praten. Samen hebben we andere manieren gevonden om dicht bij elkaar te zijn en lichamelijk te genieten.’ 

tt95-3

Dat baarmoederhalskanker zo een impact op haar seksleven zou hebben, had Tinneke nooit verwacht. ‘Niemand heeft me daarvoor gewaarschuwd. Dat vind ik jammer. Hoewel ik omringd was door goede zorgverleners, blijft het lastig om daar met hen over te praten. Als seksualiteit al aan bod komt, is het altijd tussendoor. Het zou beter zijn, mochten artsen daar tijdens een consultatie rustig de tijd voor nemen of meteen doorverwijzen naar een deskundige.’ Ook haar omgeving onderschat soms de gevolgen van de ziekte. ‘Iedereen rond mij is blij dat de behandelingen achter de rug zijn en ik nu verder kan. Dat waardeer ik enorm. Maar voor mij begint nu de verwerking: leren leven met mijn nieuwe “ik”.’

 

Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.

Lees ook:

Lotgenotencontact voor vrouwen met baarmoederhalskanker

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.