Uitlaatklep - Kathleen Jeunen

‘Hoewel ik altijd al een creatieve duizendpoot ben geweest – een kleuterjuf in hart en nieren – kwam het tijdens de eerste chemoweken niet eens in me op om te knutselen. Ik was volledig overweldigd door het slechte nieuws van de kankerdiagnose en het zware behandeltraject. Daarbij kwam dat ik elke keer vreselijk misselijk was na de chemo. Van ’s ochtends tot ’s avonds voelde ik me zwaar beroerd en dan duren de dagen lang … Tot een vriendin me een knutseluitdaging voorschotelde: creëer deze week elke dag iets wat je nog nooit gemaakt hebt.’

‘Die challenge was een geschenk uit de hemel! Plots werd mijn focus verlegd naar wat ik altijd al zo graag deed. De ontsteltenis na de diagnose en de misselijkheid hadden mijn hobby volledig overschaduwd, maar die uitdaging zette me weer in gang. Een reddingsboei die ik met twee handen vastgreep!’

‘Ik had weinig energie, dus maakte ik vooral dingetjes die ik al in de vingers had. Zo naaide ik een rokje voor mijn nichtje en daarna knutselde ik uit dezelfde stof een broche. Natuurlijk voelde ik me nog steeds onpasselijk, maar er was iets bijgekomen dat me van die misselijkheid afleidde. Wat een verademing!’ 

‘Daarna was ik niet meer te stoppen. Net als vroeger maakte ik weer wenskaarten, juwelen, keramiek, naaiwerkjes, kaarsen … Samen met mijn zussen ben ik die knutsels vervolgens gaan verkopen ten voordele van goede doelen die zich inzetten tegen kanker. Het begon met een kleinschalig ambachtenmarktje in de tuin, maar het ging verder met een muzikale minikerstmarkt, een closet sale (privéverkoop), een work-out, een summer lounge …’

‘Het geeft me een zalig gevoel om creatief bezig te zijn, mensen samen te brengen én iets te betekenen voor lotgenoten. Mijn gezin en ik zijn zo goed omringd geweest tijdens mijn ziekte- en herstelperiode. Die liefde mogen voelen, vervulde me met een dankbaarheid waarop ik nog jarenlang heb kunnen teren. Dat maakte dat ik iets wou terugdoen.’

‘Maar ook vandaag kan knutselen me weer rustig maken, wanneer mijn hoofd het even moeilijk krijgt. Tijdens de angstige aanloop naar de jaarlijkse controle bijvoorbeeld. Of toen mijn neefje vorig jaar botkanker had en ik heel wat flashbacks kreeg. Of wanneer het gemis aan mijn eigen kleuterklasje te groot wordt. Dan is knutselen altijd mijn redding.’