Stephanie vertelt over de praktische steun die ze kreeg

'Ik wist dat ik zelf contact moest opnemen met de sociale dienst van het ziekenhuis (AZ Nikolaas, nvdr). Tijdens mijn stage had ik geleerd dat de sociaal werkers eerst bij de 75-plussers langsgaan, pas daarna bij minder oude mensen. En er zijn zo ongelooflijk veel patiënten in een ziekenhuis dat jongeren zelden een sociaal werker tegenkomen, tenzij je aan de verpleging aangeeft dat je tegen een praktisch probleem aanloopt.'

'Maar mijn hoofd stond er niet naar. Ik was in overlevingsmodus, ik wou maar een ding: beter worden. Dat vroeg zo veel van me. Er bleef geen energie over om papieren in orde te maken of andere praktische issues te fiksen. Gelukkig kwam m'n stagebegeleider naar mij toe. Zij of een van haar collega's hielpen me met de terugbetaling van een pruik of de facturen van de ziekteverzekeraar.'

'Doorheen m'n ziekte zijn verschillende sociaal werkers een erg belangrijke houvast geweest. Ze namen heel wat gewicht van m'n schouders in chaotische tijden. Met heel uiteenlopende praktische problemen kon ik er terecht, net als m'n ouders.'

'Toen ik een stamceltransplantatie kreeg in het Antwerpse Sint-Augustinusziekenhuis, reed m'n mama iedere dag naar Antwerpen. Het deed deugd dat iemand van de sociale dienst bij haar polste of zij ondersteuning wilde voor dingen waar ze toen amper nog tijd voor had. Denk aan de was doen of poetsen. Dat betekende veel voor haar.'

'Het loont absoluut de moeite hen te contacteren, ook als je pas alleen bent gaan wonen of al aan het werk bent, zoeken ze uit op welk statuut of terugbetalingen je recht hebt. En zodra je behandeling in het ziekenhuis achter de rug is, kun je voor alle praktische rompslomp ondersteuning vragen van de sociale dienst van je ziekenfonds of de vakbond wat betreft werkhervatting. Ik wist dat door m'n studie, maar ik zie veel jongeren met kanker in een zwart gat vallen zodra ze het ziekenhuis verlaten. Het is ook zó ingewikkeld: alle voorwaarden waaraan je moet voldoen. Zelfs sociaal werkers moeten die papieren soms vijf keer lezen.'

'Zodra ik uit het ziekenhuis ontslagen werd, zorgde de sociale dienst van m'n ziekenfonds voor de praktische ondersteuning. En maar goed ook, op school konden ze me die hulp niet bieden. De eerste keer dat ik meldde dat ik lymfeklierkanker had, kwam er niet veel reactie. Toen ik hervallen was, liet de studiebegeleiding me weten dat ik een bijzonder statuut kon aanvragen, maar welke papieren ik waar moest indienen, wisten ze niet. Ik verwijt hen niets. Hun focus ligt op onderwijs.'

'Ik apprecieer bovendien enorm wat m'n school doet sinds ik hervallen ben: ik moet geen ziektebriefje binnenbrengen als ik een verplichte les mis. Ze weten dat ik het statuut 'zwaar zieke' heb. Lessen of examens worden aangepast omdat ik me geen twee uur aan een stuk kan concentreren. En ook dan komt de sociale dienst van pas: om rekening te houden met m'n concentratieproblemen, moest m'n oncoloog een papier invullen. Dat regelen zij dan voor jou.'

'Ik ben echt heel blij met die hulp want het blijft lastig. Nu m'n behandeling een jaar achter de rug is, gaan mensen ervan uit dat ik weer normaal naar school kan gaan of m'n studentenjob kan oppikken. Maar fysiek ben ik nog volop aan het revalideren. Als ik deze zomer afstudeer, twijfel ik of ik direct kan gaan werken. Ik ben bang om afgerekend te worden op het feit dat ik zes jaar over een studie van drie jaar gedaan heb. Sinds ik hervallen ben, ben ik veel onzekerder over m'n gezondheid. Bij elke controle houd ik m'n hart vast: wordt m'n abonnement op gezond zijn verlengd of niet?'