Ik heb het aanbod van Klaas graag gegrepen om elkaar dikwijls te zien of te horen. Een voorbeeld? Samen fietsen

Frontman en drummer Yevgueni verenigd tegen kanker

Uit Leven • Editie 83 • Juli 2019

De Vlaamse muziekgroep Yevgueni had in 2014 net een nieuw album opgenomen, toen drummer Stef Vanstraelen (42) de diagnose lymfeklierkanker te slikken kreeg. Frontman Klaas Delrue (42) kijkt samen met zijn muziekvriend terug op een bewogen periode: ‘Ik heb dat moeten leren, er zijn voor wie ziek is.’

Auteur: Marc Peirs • Fotograaf: Lieven Van Assche

Stel je vraag over kanker

Contacteer de Kankerlijn

Bel 0800 35 445

Ma-vr 9-12u en 13-17u

Stuur een e-mail

Antwoord binnen de drie dagen

Chat met de Kankerlijn

Ma-vr 9-12u en 13-17u
(vermijd Edge als browser)

Bekijk alle contactmogelijkheden

Stef: ‘Tijdens de opnames van het album Van Hierboven had ik last van lage rugpijn. Het werd zo erg dat ik er ‘s nachts wakker van werd. Er werden foto’s gemaakt van mijn bekkenstreek. Bleek dat die vol met zwarte vlekken zat. Lymfeklierkanker. Je bent in shock. Een overlevingsinstinct neemt je functioneren over. Met al de rest ben je niet echt bezig (glimlacht).’

Klaas: ‘Stef is behalve drummer bij Yevgueni ook leraar in de muziekacademie. Hij moest zich daar natuurlijk meteen ziek melden. Zo heeft een collega-muzikant het nieuws vernomen en via via is het nog diezelfde avond bij mij bekend geraakt. Ik was in Het Depot in Leuven. Het was de periode van het WK Voetbal 2014. Daar zonden ze de matchen van de Rode Duivels uit. Ik wou Stef meteen bellen, maar het was al laat, dus belde ik hem de ochtend erna. Hij was ermee akkoord dat ik de andere leden van Yevgueni op de hoogte zou brengen. Dat is een bericht dat je liever nooit zou moeten brengen.’

Stef: ‘De artsen gaven me een half jaar chemo en twee jaar nabehandeling met immunotherapie. Die eerste zes maanden kon ik onmogelijk optreden.’

Klaas: ‘Terwijl we net in die periode de nieuwe plaat voorstelden. De tournee begon met vier grotere zalen met een staand publiek, denk aan zalen als de Ancienne Belgique. Die vier optredens hebben we noodgedwongen met een andere drummer afgewerkt. Iedereen wist dat Stef er niet bij kon zijn.’

Stef: ‘Maar tegelijkertijd heeft Klaas me altijd verzekerd dat mijn positie op geen enkel moment in gevaar kwam. Zodra ik kon, zou ik weer drummer-van-Yevgueni zijn.’

Klaas: ‘Dat spreekt vanzelf. De band bestaat negentien jaar en we hebben nog maar één drummer gehad. Voor de komst van Stef gebruikten we enkele jaren een drumcomputer (lacht). Yevgueni is een hechte groep, geen duiventil.’

Wederoptreden

Stef: ‘Bij de start van de theatertournee begin 2015 was ik er weer bij. Gek genoeg herinner ik me niet dat we van dat eerste wederoptreden een speciaal moment hebben gemaakt. Waarschijnlijk omdat ik voordien al met een ándere band waar ik in speel op het podium had gestaan.’

Klaas: ‘Ik weet toch nog goed dat de andere Yevgueni’s bij dat eerste wederoptreden een paar keer heel geconcentreerd naar Stef hebben geglimlacht. In een muziekgroep ben je hoe dan ook veel meer dan louter collega’s. Je brengt misschien minder tijd samen door dan mensen die een nine to five-job hebben, maar het samenzijn is intenser. Je maakt iets samen en er zijn veel informele momenten omdat je met iets artistieks bezig bent. De band die je hebt met je groepsleden is bijzonder en dicht.’

Stef: ‘Tegelijkertijd kan dat artistieke proces ook heftig zijn. Het kan kletteren. Al vallen de muzikale ruzies binnen Yevgueni best mee (beiden lachen).’

Klaas: ‘Net omdat we zulk een hechte groep zijn, was er behoefte om ook aan de fans uit te leggen waarom Stef tijdelijk afwezig was. We wilden dat heel omzichtig doen. We hebben de fans de waarheid via onze Facebookpagina verteld, summier en sober. Een aantal fans heeft daar ook op gereageerd. Altijd op een heel fijne manier trouwens. Yevgueni heeft fans die op een aangename manier dicht bij ons willen staan zonder dat het opdringerig wordt.’

Stef: ‘Een fare schans! (beiden lachen)’

Klaas: ‘Dat was een koddige verspreking van Marcel Vanthilt. Hij wou zeggen: een schare fans. (beiden lachen nog harder)’

Helende natuur

Stef: ‘Tijdens de ziekte leefde ik in een miniwereldje. Ik bleef in mijn eentje oefenen op het drumstel en hielp een beetje met bureauwerk bij mijn schoonouders. Verder: mijn vriendin, mijn fiets, wandelen in de natuur. In een bos kwamen de regels van Faithless in mijn hoofd: “This is my church, this is where I heal my hurts”. Dat klopt wel voor mij. Ik duik graag de natuur in.’

Klaas: (enthousiast) ‘Ja, dat is een héle goeie tekst!’

Stef: ‘In die miniwereld was het leuk om berichten te ontvangen en mensen te zien. Verschillende muzikanten hebben me gemaild, gebeld of een kaartje gestuurd. Soms kreeg ik bericht van mensen van wie ik het niet had verwacht. En omgekeerd lieten mensen die ik als vrienden beschouw niets van zich horen. Misschien uit schrik om iets verkeerds te zeggen. Maar als je even nadenkt, dan wéét je toch dat contact nemen hoe dan ook beter is dan stilte? Niets van je laten horen, dat is pas pijnlijk. Daarom heb ik ook het aanbod van Klaas graag gegrepen om elkaar dikwijls te zien of te horen. Een voorbeeld? Samen fietsen. Dat deden we vroeger al, maar nu veel vaker.’

Dichtbij zijn

Klaas: ‘Ik ben helaas al verschillende keren met kanker in mijn omgeving geconfronteerd. Ik heb dat moeten leren, er zijn voor de ander. Ik vind dat ik daar de eerste twee keren niet goed mee ben omgegaan. Vanuit een soort lafheid hield ik me stil. De eerste keer was een scoutsleider met wie ik vaak ging fietsen. Toen hij kanker kreeg, heb ik me niet laten horen. Die stilte duurt een dag, dan een week, een maand … en dan komt het er helemaal niet meer van. De tweede keer was toen ik deeltijds voor Groen werkte. Een oudere collega kreeg kanker en opnieuw heb ik dat niet goed aangepakt, hoewel ik later een nummer heb geschreven dat meer dan zijdelings op die man was geïnspireerd. Daarna heb ik de knop omgedraaid. Toen een vriend een hersentumor kreeg, heb ik wel meteen contact gelegd. En in de zomer van 2014 waren er dan Stef én mijn zus die amper enkele maanden na Stef ook te horen kreeg dat ze kanker had.’

Stef: ‘Klaas’ zus, Klaas zelf en ik rijden mee met de 1000 km voor Kom op tegen Kanker. In verschillende teams fietsen we allemaal voor hetzelfde doel.’

Klaas: ‘De samenkomst van al die fietsers op de markt in Mechelen, dat doet mijn zus zoveel goed! Iedereen denkt hetzelfde en iedereen is daar om dezelfde reden. Wat een solidariteit. Ik was de voorbije editie peter van de 1000 km en schreef het campagnelied 1 miljoen meter. Wie luistert, hoort dat ik me heb laten inspireren door Stef en mijn zus. Ik heb geleerd om dichtbij te zijn wanneer mensen die mij dierbaar zijn mijn steun kunnen gebruiken.’