Een dag uit het leven van ... oncologisch verpleegkundige Raf, mee op vakantiekamp

Vroege vogels

De ochtend begint vroeg in Vakantiehuis Fabiola in Maasmechelen. Al voor zeven uur zetten Raf en zijn collega’s medicatie klaar en bereiden ze infusen voor. Ze hebben als het ware een half ziekenhuis mee - niet evident in de kleine, geïmproviseerde verpleegpost. ‘In het ziekenhuis is alles strak georganiseerd, hier is het wat behelpen, maar we trekken goed ons plan’, knipoogt Raf.

De meeste kinderen slapen nog, maar even na zeven komen een paar vroege vogels al stilletjes de trap af. Een knuffel, een high five. Vanaf halfacht is er kinderopvang, zolang mogen ze wat kleuren. 

Kinesitherapie

Raf ontvangt de kinesitherapeut, die al vroeg is gekomen om Senne (13) ademhalingstherapie te geven. ‘Als een kind niet meekan omdat het een extra behandeling nodig heeft, doen we al het mogelijke om die zorg hier te regelen, zodat het er toch bij kan zijn’, zegt Raf.

Het vakantiekamp van Kom op tegen Kanker bestaat al sinds 1989. ‘Dankzij de geboden zorg en medische omkadering kunnen kinderen met kanker een week genieten op kamp. Het verpleegkundig team staat in voor de dagelijkse zorg. Sommige kinderen krijgen hier chemotherapie of sondevoeding.’ 

Bloedstalen

Om tien uur komt een medewerker van een lokaal medisch labo de afgenomen bloedstalen oppikken. Raf: ‘Bij kinderen die nog midden in hun behandeling zitten, moeten we nagaan of hun bloedwaarden goed genoeg zijn.’ 

Altijd stand-by

Raf is altijd stand-by voor als er zich een probleem aandient, bijvoorbeeld als een kind gevallen is, en vergezelt kinderen indien nodig naar de kamparts. Bij koorts of andere problemen overlegt het team met de behandelend arts van het ziekenhuis. ‘Uitzonderlijk moeten we een kind naar het behandelende ziekenhuis brengen. Dan ben ik meestal chauffeur.’ 

Onvergetelijk

De begeleiders doen alles om het kamp onvergetelijk te maken. Ook het vertrek vanuit Leuven met de autocar was een belevenis, vertelt Raf. ‘Omdat het thema dit jaar luchthaven is, waren we verkleed als piloot, steward en stewardessen, compleet met een kampdans. We hadden het geluk dat een vriendin van mij ook een van de vrijwilligers is hier op kamp en bij Brussels Airlines werkt. Zij is met 11 collega’s in uniform naar Gasthuisberg afgezakt. Ze labelden de bagage, deden een security check en wuifden ons uit. Een fantastisch moment.’ 

Bosspel

Tussendoor helpt Raf bij de activiteiten. Hij buigt zich mee over knutselwerkjes, assisteert tijdens een bosspel, troost een kind met heimwee … ‘We vervullen hier veel rollen en staan dicht bij de kinderen. Dat maakt het fijn.’ Veel kinderen ziet hij opfleuren. ‘Een kind dat in het ziekenhuis stilletjes in bed lag, zie je hier ravotten en genieten. Voor een keer voelen ze zich geen patiënt. Ook het lotgenotencontact betekent veel. Iedereen zit hier in dezelfde situatie. Soms hoor ik kinderen om tien uur ’s avonds nog babbelen en ervaringen uitwisselen. Laat die nog maar even doen, denk ik dan.’

Emotioneel zwaar

Een monitor brengt Muhammed (8) tot bij Raf. Hij voelt zich erg moe. ‘En ik mis mama’, zegt hij stilletjes als Raf hem in bed stopt. ‘Eerst een uurtje slapen, daarna kun je weer aansluiten. En vanavond bellen we met mama’, belooft Raf.

Het contact met soms heel zieke kinderen kan emotioneel zwaar zijn. ‘Als je weet dat een kindje wellicht zijn laatste vakantie meemaakt, is dat hard. Hoe ouder ik word, hoe meer dat binnenkomt’, aldus Raf. 

Engagement

Of hij doorbetaald wordt tijdens het vakantiekamp? ‘Vroeger niet, maar tegenwoordig worden mijn dagen hier vergoed als een gewone werkdag. Kom op tegen Kanker compenseert dat bij onze werkgever. Bij mij komt er nog veel vrijwillig engagement bij kijken: vergaderingen, locatiebezoeken, een voorbereidend weekend … Maar ik doe dat met veel plezier.’ 

Bedtijd

Na de siësta is er nog een heel programma, en ook na het avondeten staat er nog een activiteit gepland. Dan is het stilaan bedtijd. De kinderen gaan in schuifjes slapen, afhankelijk van hun leeftijd. Raf helpt de jongsten bij het wassen en tanden poetsen, leest verhaaltjes voor en biedt een luisterend oor. Raf: ‘Dat zijn fijne momenten. Je bent dan even een vervangende ouder. Doordat we elkaar tijdens het kamp op een andere manier leren kennen, heb ik nadien een andere band met de kinderen.’

Na tien uur wordt er nog vergaderd en neemt het team nog even de tijd om te ontspannen en gezellig samen te zijn. ‘Dus nee, veel slapen doen we niet. Het is een pittige week, maar je krijgt er zoveel voor terug.’