Column Frieda Joris - Vrije vààààààl!

Vrije vààààààl! 

Eén week lang is ziek zijn de normaalste zaak van de wereld en kan kanker de pret niet bederven. Veel kinderen op het vakantiekamp van Kom op tegen Kanker hebben wel een bleke huidskleur en kale kopjes maar ze maken wel plezier. Hun glunderende gezichtjes, hun gelach en gezang zijn me altijd bijgebleven van de reportage die ik zo’n 20 jaar geleden in De Ceder in Deinze maakte. 4 artsen, 11 verpleegkundigen en 15 monitoren zorgden er toen voor dat 57 kinderen voor het eerst sinds soms heel lang, 7 dagen onbezorgd kind konden zijn.

‘Alles is hier tof. Letterlijk àlles’ straalde tiener Brunelle, hoewel ze werd behandeld voor een kwaadaardig gezwel in de hersenen. ‘Over onze kanker spreken we nooit, we zijn hier om plezier te maken. Er is een springkasteel, een sjoelbak, een schattenjacht, een race met gocarts en we spelen djembé. En de laatste avond gaan we total loss op de afscheidsfuif.’

Bij het kraam waar de kinderen eendjes visten, viel het me op hoe lief ze voor mekaar waren. Een klein meisje met gezichtsproblemen kon de vislijn niet goed richten en werd prompt door twee vriendinnetjes geholpen. Ze namen haar arm beet en zorgden dat er uiteindelijk een geschenkje aan de lijn hing. Doodgelukkig was het kind, temeer dat de andere meisjes haar prestatie luidop bewonderden. Ik slikte een krop in de keel weg bij zoveel solidariteit. 

Morgane, een ‘oudgediende’ want het was haar vijfde kamp, had nieuwe stamcellen gekregen. Ze verborg haar kale knikker onder een prachtig mutsje met vlechtjes uit kunstzijde. ‘Zelf gemaakt’ knikte ze trots terwijl haar tresjes dansten in de zon.

Een 16-jarige jongen met leukemie herkende de meeste liedjes van tv-series. ‘Joepie, Wouter heeft gewonnen. Geef hem een spuit’, werd er gejoeld. Ik dacht nog: wat een enthousiasme voor een inenting. Maar het ging niet om een doordeweekse prik. Wouter spoot een kolossaal exemplaar vol rode verf leeg op de witte overall van een monitor die zich gillend weerde. Hilariteit alom. Al die vorige en toekomstige echte injecties waren even vergeten.

Bij elk kamp hoort karaoke en dat was spek naar de bek van Kevin. Hij stond wankelend recht naast zijn rolstoel en zong uit volle borst Vrije vààààl van Spring. De tekst bezorgde me kippenvel. ‘Vrije val. Ik leef in vrije val. En niemand kan voorspellen. Wanneer ik landen zal. (…) Er is zoveel te beleven en het leven is zo kort. Ik wil alles geven als ik ’s morgens wakker word.’ Cynisme was het niet, dat zou hier totaal misplaatst zijn. Kevin handelde op een veel hoger niveau. Voor het refrein hield hij de microfoon voor de mond van een zwaar ziek lotgenootje. Een klein wonder van weerbaarheid volgde. Het jongetje slaagde erin een paar woorden te neuriën en … lachte ineens breeduit.