De maand van Stephanie

Dit zou eindelijk hét jaar zijn, het jaar waarin ik eindelijk na zes jaar zou afstuderen. In 2014 ben ik gestart met de opleiding Sociaal Werk. In 2016 werd er plots op de pauzeknop gedrukt toen ik de ziekte van Hodgkin kreeg. Behandelingen en ‘beter worden’ kregen voorrang op studies. Zelfs al wou ik voortdoen, het ging niet. Het welbekende chemobrein stak er een stokje voor. Boodschappenlijstjes onthouden ging vaak al moeizaam. Het leek me dus een onmogelijke opdracht om cursussen van 300 pagina’s aan te vatten.

Zodra ik in remissie ging, zette ik mijn studie verder. Geen standaardtraject, maar een kleine selectie vakken. In 2018 was ik aan mijn laatstejaarsstage bezig - de eindspurt naar mijn diploma - toen er opnieuw kankercellen werden aangetroffen. Er werd dus weer hardhandig aan de handrem getrokken. Weer een lang behandelingstraject voor de boeg en dus ook weer een leven na behandeling. En hoe makkelijk er weer aan de handrem getrokken was, zo moeilijk was het om weer op gang te komen.

In al die jaren zag ik ook al mijn vrienden waarmee ik begon te studeren, afstuderen en hun leven verder zetten, terwijl ik vastzat. Je bent natuurlijk heel blij voor hen als ze werk vinden of aan een andere opleiding beginnen, maar het doet ook heel veel pijn. Je wilt ook zo graag in die positie zitten. Dat werd me afgenomen door een ziekte waar ik niet voor had gekozen, een behandeling tegen die ziekte en alle gevolgen van dien. Maar ik deed gewoon door. Ik moest mijn diploma halen. Er staat maar 1 ding tussen mij en dat diploma en dat is mijn bachelorproef.

Lang wist ik niet waarover ik een bachelorproef zou schrijven, maar toen keek ik naar mezelf en kwam met het idee om te onderzoeken hoe een maatschappelijk werker binnen de muren van het ziekenhuis een proactievere rol kan spelen voor jongvolwassen kankerpatiënten (AYA). Een uniek project omdat weinig studenten een bachelorproef kunnen schrijven als maatschappelijk werker voor een doelgroep waar ze zelf deel van uitmaken.

Ik was er dan ook met veel enthousiasme aan begonnen, tot ik weer twee spelbrekers op mijn pad zag komen. Enerzijds is er natuurlijk covid-19, waardoor ik niet naar school, bibliotheken, ziekenhuizen … kon om literatuur op te zoeken of interviews af te nemen. Ik probeerde me zo goed mogelijk te focussen op zaken die ik online kon vinden en enquêtes via mail of telefoon te houden.

Een tweede spelbreker diende zich aan toen ik in december pijn begon te ervaren in mijn handen en voeten. Tijdens een controle dacht men aan neuropathie als gevolg van de chemo. Er werd een EMG gepland, maar toen kwam mijn eerste spelbreker weer de kop op steken: covid. De EMG werd al vrij snel afgezegd en mijn viermaandelijkse controle op oncologie werd telefonisch gehouden.

Ik vertelde m’n oncoloog dat ik nog steeds veel pijn had. Ze schreef medicatie voor om de pijn te verzachten (dat wou ze op de laatste controle voor corona nog niet doen om de EMG niet te beïnvloeden). Ik begon de medicatie te nemen, maar merkte al snel heel wat bijwerkingen: ik werd rusteloos, chagrijnig, emotioneel, kon ’s avonds in mijn bed mijn benen niet stilhouden en de slaap niet vatten. Me concentreren lukte evenmin en als ik dan toch wou focussen, was dat moordend voor mijn energiepeil.

Tel daarbij de vermoeidheid, het concentratieverlies en het chemobrein van mijn behandeling en dan weet je dat het niet evident werd om mijn bachelorproef tot een goed einde te brengen, ook al naderde de deadline. Ik contacteerde mijn school om te zeggen dat het niet haalbaar was om in juni af te leveren en dat ik het in augustus zou proberen. Weer zag ik een kans om af te studeren aan mijn neus voorbijgaan. Ik probeer nu om een zo goed mogelijk resultaat af te leveren. Dat is nog steeds niet makkelijk omdat het voor mij nog steeds risicovol is om naar bibliotheken te gaan en interviews af te nemen. Toch hoop ik in augustus eindelijk mijn diploma in ontvangst te nemen en eindelijk verder te gaan met mijn leven.

Deze blog dateert van augustus 2020.