Walter Damen over zijn herstel na darmkanker

Als we het advocatenkantoor van Walter Damen binnenstappen, vallen ze meteen op: de opgezette dieren en skeletten die zijn bureau bevolken. ‘Die verzameling is symbolisch gegroeid’, zegt hij. ‘Ze symboliseren het eeuwige leven.’

We zijn uitgenodigd om te praten over de impact van zijn darmkanker. Toch aarzelt hij om zichzelf op de voorgrond te zetten. ‘Ik voel me soms schuldig. Ik word beschouwd als kankerpatiënt, maar ik heb geen chemo- of radiotherapie gehad. Mijn kanker werd met een operatie weggehaald. Dat voelt oneerlijk tegenover mensen die keer op keer behandelingen en controles moeten doorstaan.’

‘Tijdens een operatie werd de tumor in mijn dikke darm en endeldarm (het laatste deel van de dikke darm, red.) weggenomen, samen met 21 centimeter darm. De kanker was niet uitgezaaid, dus was er geen nabehandeling nodig. Dat was mijn grote geluk. Maar na de ingreep kreeg ik zware complicaties. Uiteindelijk heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen.’

‘Ik heb diabetes type 2, en daar is het misgelopen. Na de operatie moest ik een tijdje een restenarm dieet volgen. Daardoor at ik meer koolhydraten dan gewoonlijk. Dat leidde bij mij tot een ketoacidose, een levensbedreigende complicatie waarbij je bloed verzuurt en je organen uitvallen.’
‘Ik had al snel door dat er iets mis was. Ik vroeg voortdurend om ijsblokjes en ijskoud water. Op een bepaald moment werd ik zelfs de “iceman” genoemd. Ik stak mijn hoofd onder koud water, maar dat voelde niet verkoelend aan.’

‘Ik kreeg zware pijnstilling en dat veroorzaakte waanbeelden. Ik herinner me nog levendig hoe de muren op een moment vol wiskundige tekens stonden. Elke nacht had ik dezelfde nachtmerrie, waarna ik wakker schrok, klappertandend en badend in het zweet. Blijkbaar heb ik toen ook tegen mijn vrouw gezegd: “Ik wil begraven worden, vergeet dat niet.” Ik denk dat ik het al lachend zei, maar het kwam ernstiger over.’

‘Toch probeerde ik ook positief te blijven. Ik lag in kamer 213 en maakte elke ochtend 'Radio 213': ik nam een spraakbericht op voor vrienden waarin ik vertelde hoe de nacht was geweest. Dat voelde hoopvol. Tot ik die berichten maanden later opnieuw beluisterde. Mijn boodschap was altijd positief, maar in mijn stem hoorde je hoe zwak ik toen was.’

‘Dat is een apart verhaal (lacht). In het begin kwamen thuisverpleegkundigen elke ochtend tussen acht en half tien om mijn stoma te verzorgen. Maar dat was praktisch moeilijk te combineren met mijn zittingen. Enkele dagen later was ik ‘s avonds op een lezing en voelde ik dat de plaat van de stoma loskwam. Ik ben toen onmiddellijk naar huis gereden. Het was al laat, dus heb ik de verzorging voor de eerste keer zelf gedaan. Dat gaf me een enorme vrijheid. Vanaf dan had ik altijd reservekledij en -materiaal in mijn koffer, het befaamde stomazakje.’

‘Nee, ik was blij dat het bestond. Dat moet echt uit de toeboesfeer. Ik heb grenzeloos respect voor iedereen met een stoma. Toch was ik ook blij toen hij weg was. De stoma was een onophoudelijke herinnering aan het feit dat er nog een operatie zou volgen. Nu heb ik alleen nog mijn herdenkingsteken. Ik noem het liever geen litteken.’

‘Voor mijn operatie waren alleen mijn vrouw en een hoop goede vrienden op de hoogte. Mijn diagnose kwam vlak voor Kerstmis 2024. Dat is niet iets dat je zomaar aan de feesttafel vertelt. Op Nieuwjaar wenst iedereen elkaar een goede gezondheid toe. Die woorden kregen plots veel meer betekenis.’