Varen op hoop,
varen op liefde.
Wanneer je woorden hoort
die je doen bevriezen,
wil je varen op hoop,
varen op liefde.
Het is geen strijd van winnen of verliezen,
maar een pittig parcours vol bochten,
meegedragen door familie en vrienden.
Bij de routinecontrole had zij geen vermoeden
dat zij zou terechtkomen in een stormvloed.
Beelden, termen, systemen;
een taal die de mens overspoelt
nog voor ze weet wat ze betekenen.
En het is angst dat haar hart voelt,
spijt over de oproepingsbrieven
die zij heeft verwaarloosd.
De oncoloog spreekt,
het eerste van vele gesprekken,
maar zij hoort alleen het ruisen.
Borstkanker; een echo in de verte.
Woorden die vreemd klinken,
alsof ze uit een andere wereld komen.
Formulieren, brochures
met technische begrippen.
Een urgente biopsie
die zij zo snel mogelijk moet inplannen.
Stapel paperassen en handelingen,
procedures voor terugbetalingen.
Zij voelt haar moed steeds verder wegzinken.
De verpleegkundige legt rustig uit
wat er zal gebeuren.
De zinnen glijden aan haar voorbij;
zoveel vragen, zoveel twijfels.
Waar moet zij beginnen?
Zij probeert te begrijpen, te volgen.
En dacht: dit is wat veel vrouwen ervaren,
en ook ik kan dit ondergaan!
Het gaf haar kracht.
Een lichaam dat plannen moet maken
om zichzelf te blijven,
maar het leven wordt een dossier.
Dagen worden afspraken,
onderzoeken volgen elkaar op,
uren in wachtkamers
waar de stilte te luid wordt.
Sommige deuren blijven op een kier,
andere gaan dicht zonder reden.
Vol spanning, wachtend op de uitslag.
De zenuwen verkrampen haar lichaam.
Ze wil het niet horen, niet vandaag.
Maar er is geen ontsnappen
aan de gedachten die snijden.
Wat als?
Wandelen om de wanhoop voor te blijven,
kilometers die onder haar voeten verdwijnen.
Ze wil blijven varen op hoop,
varen op liefde,
met moed in de zeilen.
Met dank aan Ayşe Yiĝit voor haar getuigenis over haar ervaring met borstkanker.
