Imke vertelt hoe haar lichaam na kanker ook corona overwon

'Super misselijk werd ik toen mama vertelde dat ik lymfeklierkanker had. Een jaar eerder had ik m'n opa verloren aan kanker. Ik ben beginnen roepen dat ik ook zou doodgaan. Ik duwde mama weg toen ze me wou troosten. Ik was zo boos en bang tegelijk. En ook, het was al zo zwaar geweest: m'n opa verliezen, die eenzame lente …'

Imke wikt en weegt een hele zomer lang. 'Hoe kon ik het aan m'n vrienden vertellen wier steun ik zo hard nodig had? Via skypedates. Ik had geen andere keuze. Ik wou hen super graag zien, maar moest m'n contacten beperken. En online afspreken is niet hetzelfde. Op zo'n moment wil je elkaar eens goed vastpakken. Sommige vrienden dachten onterecht dat ik hen niet meer wou zien. Ik begrijp het, maar het deed pijn.'

'Gelukkig steunden m'n vriend Bernhard, m'n broers, ouders en vriendinnen me van in het begin ontzettend hard. Ik ben hen super dankbaar. Ze stonden dag en nacht voor me klaar. Ik heb ook heel veel steun gehad aan een lotgenote die ik via via leerde kennen en die tien jaar geleden dezelfde ziekte doormaakte. Zij begreep als geen ander waar ik door moest. Bijwerkingen zoals vermoeidheid of moeilijk kunnen slikken, zijn niet niets.'

'Op school liep het gelukkig vlot. M'n bachelorproef had ik al afgegeven, maar m'n afstudeerstage moest ik vroegtijdig stoppen. Ik werd geëvalueerd op wat ik al gedaan had. De Arteveldehogeschool stelde zich erg flexibel en steunend op.'

'Toen ik chemotherapie kreeg, ben ik nooit bang geweest om naar het ziekenhuis te gaan. Het was daar duidelijk goed georganiseerd. Het enige lastige was dat mondmasker zes uur lang aanhouden. De huid op m'n gezicht is sindsdien een stuk vettiger.'

Eind oktober slaat het noodlot opnieuw toe: enkele familieleden blijken besmet te zijn met het coronavirus. 'Ze belden ons super bezorgd op. Een hele zomer lang waren we thuis extra voorzichtig geweest: we ontsmetten de toiletbril na elk toiletbezoek, verluchten ons huis veel en wasten onze handen regelmatig. En toch testte ik positief enkele weken na m'n chemokuur.'

'Vier dagen lang spookte er vanalles door m'n hoofd. Ook al had de verpleging in het ziekenhuis me gerustgesteld en beperkten de symptomen zich tot hoesten en zweetaanvallen. Koorts heb ik nooit gehad. Mijn ouders hebben harder afgezien toen ze het kregen. Maar eind goed al goed bij ons. En na die eerste vier dagen werd ik er geruster op.'

'Ik neem niemand iets kwalijk. Ik of mijn ouders hadden het even goed in de winkel kunnen oplopen. Ik zit vooral in met de verpleegkundigen die me radiotherapie toedienen. Het besmettingsgevaar is geweken, maar voor de zekerheid pakten ze zich die eerste week helemaal in, het bestralingstoestel werd telkens grondig ontsmet nadat ik erop gelegen had. Ik word ook als allerlaatste patiënt bestraald, moest wachten in m'n auto in plaats van in de wachtkamer. Allemaal voorzorgen. Door het bestralingsmasker dat m'n hoofd op z'n plaats houdt, kan ik tijdens de radiotherapie geen mondmasker opzetten. Ik zou geen lucht meer krijgen.'

'Het is een donker jaar geweest. Het zou fijn zijn om dat rare jaar tijdens de feestdagen met veel licht en familie en vrienden af te sluiten. Maar ik vrees ervoor. Ik begrijp heel goed dat het gezien de omstandigheden niet kan, maar dat alleen zijn begint echt zwaar te wegen. Mijn vrienden en ik zeggen op Facebook vaak tegen elkaar dat we elkaar echt missen. Dus laat die coronavaccins maar komen. Tegen het voorjaar zijn de antistoffen die ik nu heb, weer weg. Ik ben kandidaat om er een te krijgen.'