‘Soms werd mijn middagmaal door een luikje naar binnen geschoven, zodat de verpleegster niet binnen moest en zeker geen bacteriën binnenbracht. Ze bedoelde het goed, maar het voelde verschrikkelijk. Ik had echt veel heimwee en moest nog verwerken dat ik kanker had. Ondertussen kreeg ik ook chemotherapie. Daar kreeg ik na drie weken een hersentrombose door. Toen ben ik overgebracht naar een ander ziekenhuis. Daar was de isolatie moderner, menselijker.’
‘Gelukkig kwamen mijn ouders en vriendinnen zo vaak ze konden op bezoek. Ik zag hen achter een glazen wand. Via een spreektoestel konden we praten. Dat vrolijkte me op. Ik was zo ontzettend blij toen ik via die vriendinnen Miranda ontdekte. Ken je de Britse comédienne Miranda Hart? Die is erg groot, net als ik. In de tv-reeks Miranda brengt ze hilarische Britse humor gebaseerd op haar eigen leven. Zij kleurde mijn dagen toen.’
‘De dagen in de isolatiekamer zagen er allemaal hetzelfde uit: opstaan en wachten tot het eten kwam. Uren heb ik gebladerd in roddelboekjes die grondig ontsmet waren. Ik las alleen nog steriele boeken, luisterde naar muziek of gaapte naar Facebook. Of ik zelf veel gepost heb in die periode? Nee, helemaal niet. Ik keek vooral hoe het leven van anderen verderliep. Wat me erdoor hielp, was de gedachte dat ik na een paar weken naar huis mocht.’
