'Het samenspel van water en verf op papier was wonderlijk! Terug in België begon ik lessen te volgen bij verschillende leraars, wat me structuur en energie gaf. Een echt doel had ik niet voor ogen. Volgens de dokters was de tijd die me restte onzeker. Daarom volgde ik ook geen les aan een academie: om de techniek tot in de puntjes onder de knie te krijgen, had ik vermoedelijk toch niet voldoende tijd.’
‘Intussen kreeg ik al veel extra tijd. Ik ben daar dankbaar voor. Ik had ook nooit gedacht dat aquarelleren een even grote passie zou worden als lesgeven. Een fascinerend begrip is “perspectief”. Daar snapte ik werkelijk niets van. Ik vond het onwaarschijnlijk hoe je voorstellingsvermogen je eigenlijk een totaal verkeerd beeld geeft van de werkelijkheid. Tijdens het aquarelleren leerde ik echt mijn ogen gebruiken. Ik leerde om bewust te kijken naar onderwerpen om zo diepte en ruimte in een plat vlak te krijgen.’
‘Tegelijk is er de andere betekenis van perspectief: vooruitzicht. Iets wat ik als kankerpatiënt eigenlijk nauwelijks had. Mijn toekomst was onzeker. Ook hier mocht mijn verbeelding niet op hol slaan, maar moest ik realistisch blijven. Het hielp me. Ik nam de dagen zoals ze kwamen en kon er nog veel mee doen.’
