Borstreconstructie

De nieuwe borst kan worden gemaakt met:

• een implantaat,
• weefsel uit een ander deel van je lichaam,
• of een combinatie van beide.

Er zijn twee mogelijkheden voor een borstreconstructie. De borst wordt gereconstrueerd met prothesemateriaal of met eigen weefsel, meestal uit de buik, de bilstreek of de rug.

De nadelen van prothesemateriaal zijn mogelijke lekkage, een verharding rond het implantaat, huidperforatie en infectie. De implantaten zullen na een tiental jaar ook vervangen moeten worden. Een borstreconstructie met eigen weefsel kent die nadelen niet, maar vergt wel een veel zwaardere operatie. De herstelperiode is dan ook langer. Voordeel is dan weer dat de borst zacht is en er natuurlijker uitziet.

Een borstreconstructie kan soms al gebeuren tijdens de borstoperatie ofwel in een tweede tijd als de behandeling afgerond is. Zij kan dus ook nog later gebeuren, zelfs na vele jaren. Als de reconstructie tijdens de borstoperatie gebeurt, werken de borstchirurg/gynaecoloog en de plastisch chirurg samen. Het voordeel is dat alles gebeurt binnen één operatie en dat er ook maar één revalidatie is. Medische bezwaren kunnen evenwel een reden zijn om de twee ingrepen niet gelijktijdig te doen. Meestal gebeurt een borstreconstructie sowieso na de nabehandeling, zodat deze geen effect heeft op de nieuwe borst. In ieder geval is het belangrijk dat je vragen stelt en dat je je goed informeert over deze ‘dubbele’ ingreep, zodat je weet wat er precies zal gebeuren. Zo mag je bijvoorbeeld niet verwachten dat je na de ingreep weer je ‘oude’ borst zult hebben. Onrealistische verwachtingen over borstreconstructie leiden tot ontgoocheling. Het zal een hele tijd duren vooraleer de nieuwe borst haar definitieve vorm krijgt en zelfs dan zal zij nooit hetzelfde zijn.

Meestal worden er ter hoogte van de onderbuik een stuk huid en een vetlaag weggenomen met daaraan een aan- en een afvoerend bloedvat. Het weefsel wordt getransplanteerd naar de plaats waar de ‘nieuwe’ borst komt. De bloedvaten worden vastgehecht op de bloedvaten in de oksel of achter het borstbeen. Deze ingreep laat een litteken na over de hele breedte van de onderbuik, maar geeft een esthetisch goed resultaat. 

De operatie is vrij ingrijpend en brengt toch redelijk wat last ter hoogte van de buik met zich mee. Je moet twee à drie maanden rekenen vooraleer je helemaal hersteld bent. We noemen dit de DIEP-flapreconstructie. Bij de TRAM-flapreconstructie wordt ook de buikspier mee getransplanteerd, wat het esthetische resultaat kan bevorderen. Maar het spreekt vanzelf dat de DIEP-flapreconstructie het voordeel heeft dat de stevigheid van de buik achteraf beter is dan bij een TRAM-flapreconstructie.

Wanneer er onvoldoende buikvet aanwezig is bij de patiënt kan het nodige weefsel, in volgorde van voorkeur, ook uit de bilstreek (S-GAP-flapreconstructie), de rug (TAP-flap, voor een gedeeltelijke reconstructie) of eventueel andere plaatsen van het lichaam gehaald worden. 

Bij een borstreconstructie bestaat er niet één scenario dat voor iedere vrouw geldt. Daarom is een goede samenspraak met je arts nodig om tot een resultaat te komen dat voor jou persoonlijk zo goed mogelijk is.

• Het is niet altijd mogelijk om een borstreconstructie meteen te laten doen.
• Je mag van de reconstructie niet verwachten dat de nieuwe borst er zal uitzien als de vroegere borst. Ze zal ook niet hetzelfde aanvoelen. Stel je verwachtingen dus niet te hoog en heb geduld.
• Na de reconstructie zal de borst gedurende de eerste weken nog ‘veranderen’ van vorm.
• De gevoeligheid van de borst kan ook terugkomen.
• Na een tijdje vindt de tepelreconstructie plaats. Je kunt daarbij kiezen tussen een reconstructie of een tatoeage van de tepelhof.

Na enkele maanden heeft een gereconstrueerde borst haar definitieve vorm en kan de reconstructie van de tepel en de tepelhof volgen. Eventueel komen er bijkomende correcties, ook soms van de gezonde borst, om tot een zo symmetrisch mogelijk resultaat te komen. Als de chirurg een nieuwe tepel heeft gemaakt, ziet die er nog niet altijd uit als een tepel; daarom wordt ook vaak de tepel ingekleurd of getatoeëerd. Dat tatoeëren gebeurt vaak buiten het ziekenhuis, in een centrum voor medische pigmentatie. Als die tatoeage niet door een plastisch chirurg in het ziekenhuis (of onder zijn supervisie) gebeurt, moet je dat volledig zelf betalen. Lees hier wat de verplichte ziekteverzekering betaalt, en wat je zelf moet betalen.