Het is normaal dat uw kinderen, net als uzelf, een heel scala van emoties doormaken en dat ze die emoties uiten. Maar als deze emoties overweldigend worden en het normale doen en laten langdurig in de weg staan, is er meer aan de hand.

Nadenkende jongen

Dat uw kind eens een huilbui of een woede-uitbarsting krijgt, is normaal. Dat het op school eens een tijdje minder goed gaat, is ook te begrijpen. Maar als uw kind het overal minder goed doet en de problemen gaan niet vanzelf over en blijven maar duren, dan heeft uw kind misschien extra hulp en begeleiding nodig.

Uw eigen gevoel zegt u vaak wanneer het misloopt: als uw kinderen veranderen van heel druk in heel stil bijvoorbeeld of wanneer ze plotseling vastbesloten zijn om niet meer naar school te gaan. Bij pubers kan de ziekte van één van hun ouders hun zelfvertrouwen ondermijnen of hun toekomstbeeld op de helling zetten. Dit kan zich uiten in extreem gedrag, zoals zichzelf verwaarlozen of spijbelen op school. In dat geval is deskundige hulp nodig.

Ook minder destructief gedrag kan zorgwekkend zijn. Het is niet goed wanneer kinderen overbezorgd blijven en hun kind-zijn opgeven om sommige taken van de ouder over te nemen. Uiteraard is het niet erg als uw kinderen u eens extra in de watten leggen. U kunt hen daar gerust voor prijzen, maar bewaak de grenzen. Een kind moet kind kunnen blijven.

Kinderen hebben het recht om dit proces op hun manier en op hun tempo te doorlopen en niet al hun emoties hoeven meteen ‘geproblematiseerd’ te worden. Misschien hebben ze wel problemen die niets met kanker te maken hebben en hebben ze het moeilijk met zichzelf of worden ze gepest op school. Soms zit een kind ook wel om andere redenen niet lekker in zijn vel.

'Ik heb borstkanker met uitzaaiingen in mijn longen, en Marijke is pas vijftien. Haar klasleraar kwam onlangs op bezoek en hij vertelde dingen waar ik vreselijk van schrok. Marijke let nauwelijks op tijdens de lessen, ze is brutaal en snel op haar tenen getrapt. Haar prestaties, die altijd meer dan voldoende waren, zijn matig tot slecht geworden en de afgelopen weken heeft ze een paar keer gespijbeld. "Het interesseert me allemaal niet meer," had ze tegen de klasleraar gezegd, "we gaan toch allemaal dood".’
Rita

Maar wanneer het gedrag van uw kinderen sinds uw ziekte op alle fronten duidelijk zorgwekkend is en dit niet overgaat, klopt u best eens aan bij de maatschappelijk werker van het ziekenhuis. Die kan de situatie mee helpen inschatten vanuit een professionele invalshoek. Misschien is er niets ernstigs aan de hand of misschien verwijst hij of zij u door naar de huisarts of een psycholoog. Probeer wel te vermijden dat u uw kinderen het gevoel geeft dat er iets mis is met hen als persoon. Zeg dat u gespecialiseerde hulp zoekt omwille van de nieuwe, moeilijke situatie binnen het gezin, die wordt veroorzaakt door kanker.

Kortom

  • Als de emoties van uw kinderen overweldigend worden en het normale doen en laten langdurig in de weg staan, zoekt u best extra hulp en begeleiding.
  • Probeer de emoties of het gedrag van uw kinderen niet te snel te problematiseren. Soms hebben uw kinderen tijd nodig of zitten ze om andere redenen niet lekker in hun vel.
  • Hebt u toch professionele hulp nodig, geef uw kinderen dan niet het gevoel dat er iets mis is met hen als persoon. Zeg dat u hulp nodig hebt wegens de situatie.