Column Tessa Kerre - Literatuur is leven

Elke week komt een van onze vijf leesvrijwilligers langs op de afdeling hematologie, om mooie teksten te lezen samen met onze patiënten, en erover te reflecteren. Het brengt de mooiste gesprekken op gang. Van die lieve leesmensen krijg ik telkens een korte mail over wat ze met wie hebben gelezen, en welke verhalen naar boven kwamen. Elke week opnieuw lees ik bevestigd hoe literatuur, en bij uitbreiding kunst, een deur opent naar de mens.  

Marieke De Maré schreef twee romans, Bult, haar debuut, en Ik ga naar de schapen. Het zijn allebei ware kleinoden, die een hele wereld oproepen. Marieke kwam in het kader van de Voorleesweek voorlezen voor opgenomen patiënten. Ze kwam nadien een beetje overdonderd bij mij, en vertelde hoe ongelooflijk het was hoe ze op die kamers, met mensen die ze voor het eerst zag, onmiddellijk de diepte indook. 

Bart Moeyaert was diezelfde week vanuit de stilte van het Kalmthoutse bos naar ons wervelende ziekenhuis getreind – en we merkten op hoe verstild het was geworden, nadien. Want wat we hier hadden mogen belezen en beleven, maakte ons stil – al juichten onze harten. Bart kwam samen lezen met zorgverleners. Een twintigtal uitverkorenen zat met twinkels in de ogen ademloos te luisteren. Bart vertelde dat hij was gaan beseffen hoe wat hij schreef tussen vier muren, geworteld was in het leven, zijn leven.

Het ging over openheid en kwetsbaarheid. Over de onmeetbare kracht van woorden. Over het luisteren en vragen stellen. Over vreugde in het verdriet. 

Bart vertelde ook hoe de stilte van het Kalmthoutse bos eerst geen rust bracht, maar net alles versterkte in zijn hoofd. Hoe eerst die storm moest gaan liggen voor hij rust kon vinden. 

Er waren zoveel raakpunten tussen wat Bart Moeyaert vertelde, en het leven in het ziekenhuis, en dat was wonderlijk om te horen en te zien. Hoe patiënten in die vier muren ook de rust moeten terugvinden. Hoe dat denderende, luide, stresserende leven plots stilvalt, maar het hoofd net luider en luider gaat roepen, hoe de vier muren steeds dichterbij lijken te komen. 

En hoe dan toch, meestal, die storm gaat liggen en wat echt van belang is zich almaar scherper toont, ook de schoonheid, van mens en leven. En hoe wat de ene mens schrijft tussen vier muren, geworteld in het leven, bij de andere mens binnenkomt, tussen vier muren, en hoe, als was het doorheen een ondergronds netwerk, het leven weer naar binnen groeit.