Column Tessa Kerre

Vrijdag Voorleesdag zag begin 2025 het levenslicht. Het is een initiatief van Stad Gent dat voorlezen wil bevorderen, niet alleen aan kinderen, maar ook vooral aan volwassenen. In de laatste vier maanden van het jaar ligt de focus op de gezondheidssector.

De initiatiefnemers contacteerden mij van bij de aanvang met de vraag of we samen iets konden doen. Ik was voor hen een logische partner, onder andere doordat ik enkele jaren geleden het onderzoeksproject rond Samen Lezen coördineerde en er wekelijks vijf samenlezers komen voorlezen aan patiënten in het UZ Gent. Dat ik een openbaar pleidooi voer voor het belang van de integratie van kunsten in de zorg, speelde natuurlijk ook mee.

Tijdens de creatieve brainstorm vuurden we elkaar aan met een groot enthousiasme. Het resultaat was een spervuur aan ideeën, maar er moesten keuzes gemaakt worden. En zo werden op vrijdag 26 september op verschillende plekken in het UZ potten met zelf gedraaide poëziepillen neergezet en leesinfusen aangehangen. Boekendokter Winny Ang kwam langs op de afdelingen Hematologie en Cardiologie. Auteur Roderik Six las aan de verpleegkundigen van de afdeling Geriatrie voor uit zijn nieuwste boek In het Wit. Schrijver Sylvie Marie las voor aan de kinderen op Kinder- en jeugdpsychiatrie. Vanaf nu krijgen de patiënten een keer per maand een voorleeskaart op hun eetplateau. Ook in AZ Sint-Lucas wemelde het van de letterhoudende initiatieven.

De reacties waren wonderlijk. Ik kan het je aanraden: bied eens een poëziepil aan iemand aan, de ogen worden groot als schoteltjes, ze krijgen een glans en de stressrimpels rond de mond plooien zich tot lachrimpels. Wanneer mensen in een soort kinderlijke verwondering met hun te grote vingers het papiertje eindelijk uit hun ongewone (pillen)hulsje hebben gepeuterd, dan krijgen ze een eenzinsgedicht voorgeschoteld: van Maud Vanhauwaert, Gaea Schoeters of Toon Tellegen. En dan breekt hun gelaat helemaal open. En wordt een eenzinsgedicht een beetje als een eenpansgerecht, comfort food voor hart en ziel.

Het jaar loopt stilaan ten einde, zo ook mijn jaar als columnist voor Leven. Ik geef de fakkel door. Als ik een ding mag hebben nagelaten door mijn plekje hier dat het dan dit mag zijn: hoe belangrijk het is om de mens te zien in en rond ‘de patiënt’, en om verbinding te maken met die mens. En dat kunst daar een heel mooie tool voor is.