Column Frieda Joris - Het schaamtelijke schortje

‘Wilt u zich uitkleden en het ziekenhuishemdje aantrekken?’ De vriendelijke maar kordate verpleegkundige hangt het onding aan het kapstokje, wacht niet op een antwoord en sluit de deur van de kleedkamer zorgvuldig. Ik ben even van mijn à propos want voor het routineonderzoek dat ik moet ondergaan, dacht ik dat mijn eigen proper ondergoed zou volstaan. Niet dus, ik denk er liever niet verder over na.

Ik zie weer die scène voor me op de radiografie toen ik als groentje mijn plaats zocht in het ziekenhuis. Nog maar een paar uur opgenomen droeg ik, wegens niet vertrouwd met de plaatselijke gebruiken, een modieus mantelpakje. In die wachtruimte vol internen viel ik lelijk uit de toon. Mijn lotgenoten droegen kamerjassen of joggingbroeken, kledij die toen nog niet als ‘casual chic’ gold. Er was één man die nog meer buitenboord viel dan ik. Hij zat in een rolstoel met zo’n ziekenhuisschortje dat veel te smal was en achteraan niet sloot. De sukkelaar zweette van schaamte en iedereen deed moeite om hem vooral niét te bekijken. Ik deed alsof ik me verdiepte in een tijdschrift maar de letters dansten voor mijn ogen en ik dacht maar één ding. Waarom kon men die man niks deftigers aantrekken?

Ik besef dat de verpleging geen tijd wil verliezen aan mouwen opstropen of knopen lospeuteren, maar vandaag is er een betere oplossing voorhanden dan de barbaarse klederdracht van toen. Enkele jaren geleden heeft een firma de Henry van de Velde-award gewonnen voor bloesjes, broeken en pyjama’s die voorzien zijn van openingen voor drains. Met drukknoppen die in één ruk losgemaakt kunnen worden volgens het beproefde systeem van de kruippakjes voor baby’s. Ziekenhuiskledij die sober en mooi is en de patiënt in zijn waardigheid laat. Begrijp je dat ik dat schaamtelijke hemdje meer dan ooit verafschuw? Het is een misdaad tegen de menselijkheid en zit véél nader dan de rok.