Column Bart van Eldert - Zoek je kippetje

Mijn vrouw zat op ons terras met een handdoek om haar schouders. De kinderen bleven op hun kamer. Terwijl ik haar kaal schoor, hadden we zicht op de zon in onze fruitbomen. De wind speelde met haar haren op een manier die ik nog nooit had gezien. Hele plukken dwarrelden onder de bomen door. Als in een alweer te vroege herfst.

Kanker is sinds mijn diagnose leukemie een vertrouwde huisvriend geworden. Daarom konden we de tweede diagnose, haar borstkanker, beter aan. Ziek zijn, het is genieten met aanpassingen. Mijn vrouw en ik zijn nog niet de helft van wat we waren. Samen zijn we een halfvol glas. Hoe we dat voor elkaar krijgen, is gek genoeg de vraag die niemand ons stelt.

Dit zijn onze antwoorden. Mopperen mag, als je er maar op tijd mee ophoudt. Na ‘Ik voel me vandaag echt slecht’ hoeft niet altijd een therapeutisch samenzijn te volgen. Compassie met vloekwoord naar keuze is genoeg. We blijven open voor het wel en wee van anderen en leven het mee. Niet alleen het wee want daar dreigt ramptoerisme (‘O, heb jij het ook zo moeilijk.’). Wees blij hoe goed het anderen gaat. De wereld is altijd mooier als hij niet alleen om jou draait.

Wij leerden ook dit: durf soms stout te zijn. Leef even zonder beperkingen. Doe iets leuks waar je te moe van wordt. Verder ging ons gewone dorpse leven door. De kleinste kuikentjes hielp ik ‘s avonds op stok. Overdag liepen ze handtam met me door de tuin. Ze aten spaghetti alsof het wormpjes waren. Even een ander gesprek dan gekakel over kanker. Afleiding hoeft niet ingewikkeld te zijn. Zoek gewoon je eigen kippetje.

En we vonden misschien wel het belangrijkste antwoord. Vind jouw sleutel waarmee je thuis alles bespreekbaar maakt. Samen boos zijn. Samen huilen. Het mag. Bij ons thuis lachen we graag de opluchting en het gesprek naar ons toe. Harde grappen breken het ijs. Het nieuws over de tweede kankerdiagnose brak ik onder vrienden graag met: ‘Nou ja, altijd als ik iets bijzonders heb, wil mijn vrouw dat óók.’ Gekheid is eveneens de sleutel voor onze kinderen. Onlangs verfde een fitte vriend mijn werkkamer in warm geel – ik zie het leven graag zonnig in. Mijn jongste zoon liep binnen voor een babbeltje. Hij zag de pas geverfde muur, zuchtte theatraal en zei: ‘Geelzucht. Alleen dát hadden we hier nog niet’.