Als gezonde mensen al vruchteloos verbouwen om minder onzeker tussen de lakens te liggen, hoe is het dan met de duizenden kankerpatiënten gesteld? Zelf zie ik mij als zo’n schilderachtig Frans boerenhuisje. Vanuit de verte oogt het nog rustiek verzakt en authentiek doorleefd. Net leuk genoeg om op vakantie een foto van te maken. Maar wat als je er in moet wonen? De verwarming maakt onverwacht borrelende geluiden, de verf is van de branderige huid gebladderd en net als je het niet verwacht, blaast een koude tocht alle papieren door elkaar. Is de hele bovenkamer leeg. En tegen dat krakende huisje leunt mijn vrouw, als een al even schilderachtig scheefgezakt Frans boerenschuurtje. We zijn best charmant, van een afstand.
Met zo’n lijfje is het lekker makkelijk oproepen: stop met onbereikbare lichaamsbeelden. Toch. Met die reportages won ik de prijs van de Nederlandse wetenschappelijke vereniging voor seksuologie. Het juryrapport zei wijs dat al dat gesleutel geen garantie biedt tot acceptatie en genieten van het eigen lichaam en seksualiteit. ‘Niet het keurslijf van de media of de “algemene opinie” maar enkel jouw eigen meetlat – en die van je partner – bepaalt de “ernst” van eventuele gebreken dan wel de kwaliteit van jouw hoogtepunt.’ Dat lijkt me ook voor kankerpatiënten een gezond uitgangspunt.
