Van vrienden moet ik blij zijn met ‘de kleine dingen’ die ik nog heb. Gezonde mensen hebben daar geen tijd voor. Ik weet nog hoe ik jaren geleden in de file naar de krant kroop. Bij de koffieautomaat stond een collega, uit dezelfde file. Het was nog geen zeven uur ’s ochtends en de stoom kwam al uit zijn oren. Ik vond het zeker ook een schande? Nou, ik had de zomerzon langzaam zien opklimmen boven de weilanden naast de snelweg en aan een gedicht gedacht, hoe heerlijk het is hier te zijn. Die kleine dingen had hij allemaal gemist.
En het leven ís heerlijk, ook bij momenten van grote of kleine tegenslag. De kleine momenten zijn er als je gezond bent. Zoals toen ik voor een interview bij de NASA zat te wachten. Een forse wandklok tikte mijn tijd weg, net nadat ik had gehoord dat de astronaute verlaat was. Daarmee werd het gesprek in de VS waar ik maanden om had gebedeld, een halfuur korter. Houston, we have a problem.
Maar als ik op een stoel ging staan, kon ik net bij die wandklok. Ik schroefde ’m een dik halfuur terug. Om het af te maken verschoof ik de vergadertafel. Zat Kuifje recht onder de klok. Het werd een heerlijk gesprek. Steeds als het secretariaat op de deur klopte, keek captain Heide Stefanyshyn-Piper naar de wandklok en zei: ‘All the time in the world’. Een klein moment in het leven om van te genieten.
