Column Bart van Eldert - Dubbel feest

Ik heb liefst twee jubilea in handen. Maar wat valt er te vieren? Tien jaar geleden kreeg ik als veertiger de gevaarlijke diagnose chronische leukemie. Vijf jaar geleden ben ik ontslagen op het werk omdat – eerlijk is eerlijk – de ziekte beter functioneerde dan ik.

Ziek thuiszitten was voor mij en mijn leukemie in het begin niet gemakkelijk. Als je hele dagen op elkaars lip zit, gaan kleine dingen je irriteren en voor je het weet ben je zo’n kibbelend echtpaar. Ik heb mijn leukemie verwijten gemaakt en haar de meest verschrikkelijke ziektes toegewenst. Toen leek het nodig, maar het blijven onnodige verwijten. Als ik één ding heb geleerd in tien jaar leven met mijn ziekte is het dit: je moet het toch sámen doen.

Het tweede jubileum was vijf jaar geleden ook niet meteen feest. Mijn veel fittere ziekte bleef nog de hele dag actief terwijl ik, zoals dat heet na een ontslag, op zoek ging naar een nieuwe uitdaging. Denk daarbij aan overdag niet slapen en toch aanspreekbaar zijn tijdens het avondeten.

Eerst dacht ik dat met mijn job een groot deel van mijn leven was verdwenen. Met ruim 900 nutteloze nummers in mijn telefoon, ontdekte ik al snel dat slechts mijn werk ontbrak. Zelf was ik er nog. Veel langzamer, dat wel.

Werken kan ik niet meer. Snel leven ook niet. Mijn afstand tot de werkende wereld heeft mij verarmd én onverwacht verrijkt. Ik luister graag hoe vrienden vertellen over een tot over de rand met werk gevuld leven. Als ze zijn uitgepraat, weet ik alles over vakliefde en werkdruk. Alles over het management dat me almaar vaker meer een diagnose dan een functie lijkt. Alles over hun prestaties. Wat kunnen ze veel aan.

Als jubilaris heb ik veel gepresteerd, juist door weinig te kunnen. Langzaam leven met mijn leukemie heeft een mooie kant. We maken bijzondere dingen mee. Had ik al gezegd dat de madeliefjes in mijn gazon zo schattig schuilen vlak voordat het regent? Als jubilaris vind ik dat jubelwaardig.

Met twee donkere jubilea in handen zie ik toch licht genoeg om het te vieren. Niet met een knalfeest want dat is dus in één knal voorbij. Liever ga ik voor het langzame leven, de verrijking van stilstaan en afstand nemen. Ik nodig je uit, doe op jouw manier mee. Voor je het weet ben je onderweg naar een onverwacht mooi jubileum.