Een dag uit het leven van Kris Van Lint

Ik wil de regisseur van mijn lijf en leven blijven
Kris Van Lint
Uit Leven, editie 80, oktober 2018

‘Gelukkig heb ik een grote mond’, grapt Kris Van Lint (67) als ze de pillen toont die ze elke morgen en avond moet slikken. Zestien per dag: ‘s morgens acht en ’s avonds acht. Kris heeft eierstokkanker en krijgt chemotherapie in pilvorm. Vandaag gaat ze in het ziekenhuis op raadpleging bij de medisch oncoloog die haar opvolgt.

Auteur: Frederika Hostens - Fotograaf: Filip Claessens
Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

We treffen Kris aan in haar tuin, een oase van rust waar ze met veel toewijding voor haar planten en bloemen zorgt. ‘Als ik opgenomen word in het ziekenhuis, dring ik altijd aan om zo snel mogelijk terug naar huis te mogen. Ik recupereer hier sneller. Niets zaliger dan ’s morgens samen met mijn man Eric ontbijten op het terras, naar de vogels luisteren en naar de eekhoorns, vlinders en libellen kijken.’

Eierstokkanker

Dertig jaar geleden werd Kris behandeld voor borstkanker. ‘De jaarlijkse controleonderzoeken waren na een tijd een vast ritueel geworden waar ik niet langer van wakker lag. In februari 2015 zaten er bij de bespreking van de onderzoeken plots drie dokters voor mij in plaats van één. Voor mij een teken aan de wand dat er iets niet pluis was. Wat zeg ik, niet pluis? Er was iets grondig mis: mijn tumormarkers (zie onderaan, red.) waren enorm gestegen.’

‘Na een hele batterij onderzoeken luidde de diagnose: eierstokkanker met uitzaaiingen in het buikvlies. De dokters stelden voor om mijn eierstokken, baarmoeder, het vetschort (een plooi van het buikvlies die over de darmen hangt, red.) en een deel van het buikvlies weg te halen. Ik stemde daar niet meteen mee in.’

Bedenktijd

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Kris stond erop om eerst alles even te laten bezinken. ‘Mijn zus heeft in 1992 ook eierstokkanker gehad, zij is van de ene operatie naar de andere gesukkeld en van de ene chemokuur naar de andere. De laatste jaren van haar leven was haar levenskwaliteit nihil. Dat vond ik geen optie. Eric en ik hadden een goed gesprek met onze huisarts. Ik vulde ook een negatieve wilsverklaring in (zie onderaan, red.). Dat gaf me rust. Ik wil op elk moment de regisseur van mijn eigen lijf en leven blijven.’

Na een korte bedenktijd gaf Kris toch haar fiat voor de operatie. ‘Ik greep de kans die me werd aangereikt. Na de operatie volgde chemotherapie. Het was een loodzware periode, ik kon niets binnenhouden.'

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

'Maar tegen de zomer waren de tumormarkers wel gezakt tot 16. Een jaar later begon het cijfer weer te stijgen, tegen oktober 2017 bedroeg het 300. Op een scan waren ook twee kleine tumoren tegen de lever te zien.'

'De medisch oncoloog stelde voor om opnieuw te starten met chemotherapie. Van begin januari tot eind april 2018 kreeg ik afwisselend zware en lichte chemo, in totaal twaalf kuren. Opnieuw sloeg de chemo aan: begin mei was in mijn bloed en op de scans geen tumoractiviteit meer te bespeuren. Eric en ik haalden opnieuw opgelucht adem.’

Vrijwilligerswerk

Sinds begin juni krijgt Kris chemotherapie in pilvorm. ‘Het doel ervan is de terugkeer van de kanker uit te stellen’, legt Kris uit. Ze neemt ons mee naar haar keuken en toont de pillen. ‘Ik moet er acht ’s morgens nemen en acht ’s avonds, een uur na het eten. Nadat ik ze ingenomen heb, mag ik twee uur lang niet eten.’ Kris kijkt op haar uurwerk. ‘Oei, nu moeten we dringend naar het ziekenhuis vertrekken!’

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Eric gaat mee met een dubbele agenda: hij wil de consultatie bij de medisch oncoloog bijwonen en tussendoor de displays met brochures van Kom op tegen Kanker in orde brengen. Ik ben logistiek vrijwilliger’, vertelt Eric. ‘Kris is zorgvrijwilligster bij het inloophuis Alegria in Turnhout.’ Terwijl Eric zich over de displays ontfermt, gaat Kris naar het dagziekenhuis oncologie om haar poortkatheters te laten spoelen. ‘Ik heb er twee: één ter hoogte van het sleutelbeen en één in de buikstreek. Die tweede was nodig omdat bij de operatie in 2015 ook chemo is toegediend via de buik.’ Het is een hartelijk weerzien met het team van het dagziekenhuis. Kris kent intussen bijna iedereen die er werkt. ‘Allemaal schatten van mensen die goed voor me zorgen’, glimlacht Kris. En nu er toch een fotograaf in de buurt is, waarom niet eens samen met al die schatten op de foto gaan?

Erfelijk belast

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Op weg naar de raadpleging oncologie gaat Kris op zoek naar Eric, nog altijd druk in de weer met de displays. Kris en Eric nemen plaats in de wachtzaal. Op de muur achter hen lezen we: ‘Wat brengt mij troost? Blijde gedachten’. Alle behandelingen die Kris al achter de rug heeft, hebben haar gretigheid om van het leven te genieten niet aangetast. Maar uiteraard komen ook soms minder blijde gedachten in haar op.
‘De moeilijkste periode vond ik die van het erfelijkheidsonderzoek. Vlak voor bij mij eierstokkanker werd vastgesteld, had de dochter van mijn overleden zus een erfelijkheidsonderzoek aangevraagd omdat ze vermoedde dat haar moeder draagster was van een afwijking in het BRCA1-gen (zie onderaan, red.) en zij dus misschien ook. '

De moeilijkste periode vond ik die van het erfelijkheidsonderzoek. Ik wenste maar één ding: dat ik het defecte gen niet had doorgegeven aan onze twee kinderen.

'Haar vermoeden werd bevestigd. Ook haar broer bleek drager van het defecte gen. Ik vertelde dat aan mijn behandelend arts, die mij, onze dochter en onze zoon hetzelfde onderzoek aanraadde. Toen ik vernam dat ik draagster ben van het defecte gen, wenste ik maar één ding: dat ik het niet had doorgegeven aan onze twee kinderen. Gelukkig is het bij geen van beiden aanwezig.’

Reisplannen

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Langer doorbomen over de blijde en minder blijde gedachten kunnen we nu niet, want dokter Gino Pelgrims komt Kris en Eric ophalen. Hij volgt als medisch oncoloog Kris mee op sinds ze behandeld wordt voor eierstokkanker. Kris vertelt hem dat ze soms een heel lage bloeddruk heeft. Dat was ook al zo voor ze de chemopillen nam. De dokter geeft haar enkele tips.
Plots gaat Kris op het puntje van haar stoel zitten. ‘Eric en ik zijn ingeschreven voor een groepsreis naar Andalusië’, zegt ze. ‘Vind je het oké dat ik meega?’ ‘Het lijkt erop dat je de pillen tot nu toe goed verdraagt’, antwoordt dokter Pelgrims.

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

‘Ik zie dus geen enkele reden om die reis te annuleren.’ Er verschijnt een brede glimlach op Kris’ en Erics gezicht. Reizen betekent nu eenmaal veel voor hen.

Nevenwerkingen

Kris informeert wanneer haar volgende afspraak is. ‘Om eventuele nevenwerkingen van de chemopillen snel te detecteren en op te volgen, zie ik je graag elke maand’, legt dokter Pelgrims uit. ‘De dag voor je op consultatie komt, is een bloedafname nodig zodat ik zicht heb op je lever- en nierwaarden en het aantal witte en rode bloedcellen.’

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Kris en Eric nemen afscheid van dokter Pelgrims. Aan de balie maken ze de afspraak voor binnen een maand. ‘Weet je waarom ik dokter Pelgrims zo graag heb?’, fluistert Kris.

‘Hij draait niet rond de pot. Hij heeft me vroeger al uitgelegd dat de chemopillen die ik nu neem vervelende nevenwerkingen kunnen veroorzaken. Ik heb met dokter Pelgrims afgesproken dat ik de pillen blijf nemen zolang ik de nevenwerkingen kan verdragen. Zodra ik er te veel last van zou hebben, stop ik ermee.’

Gulzig leven

Op de terugrit zitten Kris en Eric met hun gedachten al in Andalusië. Weer thuis zet Eric koffie en vult Kris haar ‘chemoschriftje’ aan. 

Foto Filip Claessens/Kom op tegen Kanker

Ze houdt daarin bij wat de dokters zeggen, hoe ze zich voelt, wat de resultaten waren van de onderzoeken … Kris legt haar pen neer en kijkt mijmerend rond. ‘Soms zeggen de mensen me: “Amai, jij ziet er goed uit. Ben jij wel ziek?” Natuurlijk ben ik ziek. Ik weet dat ik een tikkende tijdbom ben: de kanker kan elk moment terugkomen. Maar wil dat zeggen dat ik in de zetel moet gaan zitten om me continu af te vragen wanneer en hoe de kanker zal terugkomen? Dat vind ik niet te doen. Neen, ik blijf liever gulzig van het leven genieten.’

Met dank aan het AZ Turnhout dat ons toeliet deze reportage te maken

Tumormarkers en andere info

Tumormarkers?

Tumormarkers zijn stoffen, meestal eiwitten, die het lichaam maakt als reactie op kanker of die door de kanker zelf gemaakt worden. Ze kunnen worden gemeten in bloed, urine, hersenvocht of weefsel. Ze kunnen artsen soms helpen een diagnose te stellen, of iets vertellen over het verloop van een ziekte, of een behandeling aanslaat en of de kanker na de behandeling wegblijft of terugkeert. Er worden op dit moment een dertigtal tumormarkers gebruikt voor verschillende kankers. Bij eierstokkanker heet de belangrijkste tumormarker CA 125.

Negatieve wilsverklaring?

In een negatieve wilsverklaring legt u vast welke onderzoeken of behandelingen u niet meer wenst wanneer u het zelf niet meer kunt vragen. Het kan bijvoorbeeld gaan over het weigeren van kunstmatig toedienen van voeding en vocht, reanimatie, kunstmatige beademing ... Meer info over de negatieve wilsverklaring bij Leif.

BRCA?

Vrouwen die drager zijn van een afwijking in het BRCA1- of BRCA2-gen lopen een sterk verhoogd risico om borstkanker en eierstokkanker te krijgen. Ook mannen die drager zijn van het defecte gen hebben een verhoogde kans op bepaalde vormen van kanker. Meer info over BRCA.

 

Leven

Dit artikel is verschenen in het magazine Leven van Kom op tegen Kanker. U kunt hier alle verhalen uit het magazine lezen.