Vraag aan je partner waarom die geen bezoek wil. Omdat het te vermoeiend is? Omdat die zich schaamt over zijn of haar ziekte of over hoe hij of zij eruitziet? Omdat je partner geen zin heeft om erover te praten? Of misschien speelt er nog een andere reden mee? Vul dat niet zelf in, maar luister naar wat je partner je vertelt.
Toon begrip voor je partner, maar durf ook te zeggen hoe je zelf tegenover bezoek staat. Ook jouw behoeften verdienen aandacht. Je kan er pas zijn voor de ander als je eigen batterij niet helemaal leegloopt. Daarom is het belangrijk dat ook jij uitspreekt wat je nodig hebt.
Maakt de zorg alleen moeten dragen, het voor jou zwaarder? Leg dan aan je partner uit waarom jij bezoek wel fijn zou vinden. Ga samen op zoek naar een evenwicht tussen wat jij wil en wat je partner wil. Dat evenwicht is heel individueel: er bestaat geen foute of juiste oplossing.
Begin met kleine stapjes, bijvoorbeeld iemand die een kwartier binnenspringt. Of ga met het bezoek in de woonkamer zitten terwijl je partner in de slaapkamer rust. Je kan ook buitenshuis afspreken met mensen die jij graag wil zien. Zo ben je er even helemaal uit en heeft je partner de rust thuis.
Respecteer elkaars wensen en grenzen, maar blijf in elk geval praten. Openheid, hoe spannend ook, brengt meer nabijheid. Je ziet en hoort dan wat er bij de ander leeft. Hou er ook rekening mee dat jouw noden en die van je partner kunnen veranderen. Mogelijk wil een van jullie beiden op een bepaald ogenblik meer of minder bezoek dan eerst was afgesproken.