Mijn echtgenoot wil niet te veel weten over zijn ziekte, maar ik wel. Kan ik vragen stellen aan de arts?

Mijn echtgenoot heeft te horen gekregen dat hij longkanker heeft en dat hij niet meer kan genezen. Hij stelt nauwelijks vragen aan de arts maar ik heb veel vragen waarop ik graag een antwoord zou krijgen. Kan ik die stellen aan de arts?

Het komt wel vaker voor dat iemand van de familie een heel andere behoefte heeft aan informatie en aan gesprekken dan de persoon die ziek is.

Wat uw echtgenoot betreft, kan het zijn dat hij zo weinig mogelijk wil weten. Volgens de patiëntenrechten is er inderdaad een recht op niet-weten. De arts is daaraan gebonden door het beroepsgeheim. Dat wil zeggen dat hij of zij geen informatie over de patiënt mag vrijgeven aan derden. Wat kan u dan doen? Eerst en vooral is het belangrijk dat u de keuze van uw echtgenoot respecteert. Zijn behoefte aan kennis over de ziekte, behandeling en prognose is anders dan de uwe. Daar is niks fout mee. Hij kan eventueel aan de arts de toelating geven om u te informeren over zijn toestand. U bent immers niet zomaar een derde, maar een belanghebbende derde. Uw echtgenoot kan hierover een nota maken die in zijn medisch dossier komt. Stel uw echtgenoot gerust dat u geen info aan hem zal geven die hij niet wil krijgen. Het kan helpen om samen uit te zoeken waarover hij wel wil praten en waarover niet. Het kan bijvoorbeeld zijn dat hij wel info wil over de behandeling maar niet over hoe lang hij nog zal leven. Op voorwaarde dat jullie elkaars recht op niet-weten versus wel-weten respecteren, kunnen jullie zeker praten over de ziekte.

Wees er ook op voorbereid dat uw man de problemen en uw vragen helemaal niet wil bespreken. Het enige wat u dan kunt doen, is geduldig zijn en hem zeker niet dwingen.

Voor uw eigen nood aan informatie of een ondersteunend gesprek kan u contact opnemen met een hulpverlener. Dat kan de oncoloog of een huisarts zijn, de verpleegkundige van uw man of iemand van de sociale dienst.